της Αρχοντούλας Βαρβάκη
Την περασμένη Τρίτη ο αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Ντέιβιντ Πιρς πήρε ξανά θέση ενάντια στη μετατροπή της φυλάκισης του Σάββα Ξηρού σε κατ’ οίκον κράτηση. Σχολιάζοντας τις σχετικές δηλώσεις του Αλ. Τσίπρα στην τηλεοπτική συνέντευξη της Δευτέρας έδειξε πως η ανησυχία των ΗΠΑ ή πιο σωστά η απειλή τους για διατάραξη των σχέσεων τους με την Ελλάδα δεν μετριάζεται. Είναι προφανές πως η αγωνία για την επικινδυνότητα της κατ’ οίκον κράτησης του Σ. Ξηρού δεν είναι παρά το πρόσχημα γι’ αυτές τις συμβολικές διπλωματικές πιέσεις. Άλλωστε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν δεν είχαν προκαλέσει τις αντίστοιχες αντιδράσεις. Ουσιαστικά πρόκειται για μια προσπάθεια καθοδήγησης των κυβερνητικών αποφάσεων τόσο στο επίπεδο της πολιτικής για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες όσο και στο επίπεδο της οικονομικής πολιτικής, που αφορά και ενδεχόμενο άνοιγμα προς τη Ρωσία.
Ταυτόχρονα η επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται από ΗΠΑ και Βρετανία αλλά και από τις ντόπιες φωνές (της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού), οι οποίες ενισχύουν το φόβο για ενδεχόμενο ρήξης ανάμεσα στην Ελλάδα και τους «συμμάχους» της, έχει κι άλλες συνέπειες εκτός από την εκ νέου νομιμοποίηση των «συμμαχιών» αυτών και της παρεμβατικής τους λειτουργίας. Η αντίθεση στη μεταφορά και την κατ΄οίκον κράτηση ενός ασθενή με ποσοστό αναπηρίας πάνω από 90% (ο οποίος χρειάζεται μόνιμη ιατρική παρακολούθηση και απόλυτα καθαρό περιβάλλον προκειμένου να αποφύγει επιδείνωση της κατάστασής του), παρά το γεγονός ότι ο νόμος του δίνει αυτό το δικαίωμα, δηλαδή η αδιαφορία για τους σοβαρούς κινδύνους που διατρέχει η υγεία του και η ειδική αντιμετώπισή του λόγω του είδους των πράξεων για τις οποίες έχει καταδικαστεί, αποτελούν προσβολή της ισονομίας, καλλιεργούν την επιθυμία εκδίκησης από τη μεριά της κοινωνίας αντιβαίνοντας στον «σωφρονιστικό» χαρακτήρα της επιβεβλημένης ποινής και καταπατούν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Καταργούν δηλαδή βασικά χαρακτηριστικά ενός δημοκρατικού πολιτεύματος που υπερηφανεύεται για την κληρονομιά του Διαφωτισμού. Σημειώνουμε ότι αυτή η επιμονή δεν κάμφθηκε ούτε από το γεγονός ότι η κυβέρνηση επιβάλλει την παρακολούθηση του Σ. Ξηρού με «βραχιολάκι» αλλά και ότι η Ελλάδα έχει ήδη καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τις μέχρι τώρα συνθήκες κράτησής του.
Αν και η κυβέρνηση προσπαθεί να προβάλλει μια αποσπασματική διαφοροποίηση από την παραπάνω τοποθέτηση υπερασπιζόμενη τη μερική βελτίωση του σχετικού νόμου που πέτυχε πρόσφατα, η αγωνία της να διαψεύσει τα σενάρια για διπλωματική κρίση και η επιμονή στην παρακολούθηση με «βραχιολάκι», το οποίο σύμφωνα με τον συνήγορο του Σ. Ξηρού μπορεί να επιβαρύνει την υγεία του, αποδεικνύουν την άρνησή της να συγκρουστεί με τις συμμαχικές παρεμβάσεις αλλά και να ανατρέψει την πραγματικότητα που μέχρι τώρα φέρει πληθώρα εμπειριών όσον αφορά τόσο την επιλεκτική αντιμετώπιση των κατηγορούμενων από την «τυφλή» δικαιοσύνη όσο και τη βαρβαρότητα που ο μοντέρνος κόσμος δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει και συχνά επαναφέρει.
