Ρήξη με την ΕΕ ή νέο μνημόνιο

Αντεπίθεση αγώνα – Όχι στην κυβερνητική πολιτική υποταγής 

Κάθε μέρα που περνά ξεκαθαρίζει πως δεν υπάρχει «έντι­μος συμβιβασμός» με το μαύρο μέτωπο ΕΕ, ΔΝΤ, κε­φαλαίου. Οι απαιτήσεις τους για νέες αντεργατικές ανα­διαρθρώσεις («μεταρρυθμίσεις») σε όλα τα πεδία παραμένουν αμείωτες, αναδεικνύοντας την κυνική ταξική ουσία τους. «Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος ανάμεσα στη ρήξη με τους δανειστές, την ΕΕ, τις δυνάμεις του κεφαλαί­ου από τη μια ή τη συνέχιση και τη διαιώνιση της μνημο­νιακής καπιταλιστικής επίθε­σης από την άλλη. Η διαπραγ­μάτευση εντός του λάκκου του λεόντων οδηγεί στην υποταγή και στην εφαρμογή της αντερ­γατικής αστικής πολιτικής», το­νίζει η Απόφαση του Πανελλα­δικού Σώματος του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευ­θέρωση. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ κινούμενη εντός του πλαισίου του ευρώ και της ΕΕ, της αδιάλειπτης εξυπηρέτησης του χρέους και της μη δια­τάραξης των συμφερόντων των επιχειρήσεων, προετοιμάζει το έδαφος για μια συμφωνία υποταγής στα συμφέροντα των δυ­ναστών – δανειστών και του κεφαλαίου. Επιχειρεί να αλλάξει το μίγμα της πολιτικής για να σώσει τα προσχήματα, για να ενσω­ματώσει τις λαϊκές προσδοκίες που την ανέδειξαν, εντός όμως της ευρύτερης αστικής διαχείρισης. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα για τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τη νεολαία σε αυτή την πολιτική. Εντός της ΕΕ η συμφωνία θα είναι μνημονιακού και αντιλαϊκού χαρακτήρα. Την ανατροπή της πολιτικής του μαύ­ρου μετώπου μπορεί να την ξαναφέρει στο προσκήνιο και να την επιβάλλει τελικά μόνο ο λαός με τους αγώνες του. Σε τέτοιες ιστορικές στιγμές δεν μας αξί­ζει ο καναπές, η αναμονή και η ανάθεση στην κυβέρνηση. Έχει έρθει η ώρα της αντεπί­θεσης του μαζικού κινήματος, της εργατικής λαϊκής αριστε­ρής αντιπολίτευσης, της πάλης για την αντικαπιταλιστική ανα­τροπή. Τα συνδικάτα, οι σύλ­λογοι, οι επιτροπές αγώνα, οι κινήσεις και οι πρωτοβουλίες, όλο το κίνημα στο πόδι, με τις διεκδικήσεις τους μπροστά, ενά­ντια στο παλιό και το νέο μνημόνιο. Απαιτώντας να μην πάει ού­τε ένα ευρώ παραπάνω στους δανειστές, παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, ρήξη και έξοδο από ευρώ και ΕΕ, εθνι­κοποίηση τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων, βαριά φορολο­γία στο κεφάλαιο.