της Ειρήνης Κοσμά
«Μνημονιακή» αντεργατική πολιτική, χωρίς τη δέσμευση ενός Μνημονίου, εφαρμόζει η κυβέρνηση των Σοσιαλιστών στη Γαλλία. Η γαλλική Βουλή, η λιγότερο δημοφιλής των τελευταίων δεκαετιών, εν μέσω ευκαιριακής ανόδου της δημοτικότητας του κυβερνώντος κόμματος και του προέδρου Φρανσουά Ολάντ μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι σπεύδει να υιοθετήσει σειρά από μέτρα που ανοίγουν το δρόμο προς τη σφαγή της εργαζόμενης πλειοψηφίας.
Το Παρίσι στέλνει μήνυμα συμμόρφωσης προς τις υποδείξεις Βρυξελλών και Βερολίνου, υιοθετώντας μέτρα όπως η διευκόλυνση των απολύσεων, με απώτερο σκοπό τη μεγέθυνση των επιχειρηματικών κερδών, μέσω καταλήστευσης της εργασίας. Οι διατάξεις που εγκρίθηκαν «απλοποιούν» τις μακρόχρονες μέχρι σήμερα διαδικασίες για την επίλυση των εργασιακών διαφορών, που κυρίως αφορούν απολύσεις και τις οποίες επικαλούνται οι εργοδότες ως βασική αιτία αποτροπής νέων προσλήψεων.
Επιπλέον, με τα νέα μέτρα καταργούνται και τυπικά οι ποινές φυλάκισης -έως ένα χρόνο- εργοδοτών που «παρακωλύουν» το έργο των συνδικάτων, όταν για παράδειγμα δεν ενημερώνουν για περικοπές θέσεων εργασίας ή συγχωνεύσεις και εξαγορές, προτού γίνουν δημοσίως οι ανακοινώσεις. «Αυτή η τιμωρία ήταν άχρηστη, δεν εφαρμοζόταν και έστελνε λάθος μήνυμα στους επενδυτές στη Γαλλία» ανέφερε ο υπουργός Οικονομίας Εμανουέλ Μακρόν, παρουσιάζοντας το νομοσχέδιο στη Βουλή.
Σημειώνεται ότι κατατέθηκαν πάνω από 2.800 αιτήσεις για τροπολογίες, ωστόσο ο Μακρόν, του οποίου το όνομα έχει πάρει ο σχετικός νόμος, κατάφερε να στείλει το μήνυμα που ανέμεναν οι ευρωπαίοι εταίροι, οι οποίοι εδώ και καιρό πιέζουν τον πρόεδρο Ολάντ. Τα νέα μέτρα ψηφίστηκαν μια μέρα μετά την έγκριση διατάξεων υπέρ της λειτουργίας των καταστημάτων περισσότερες Κυριακές τον χρόνο.
Ολόκληρο το νομοσχέδιο τέθηκε προς ψήφιση την Τετάρτη στη Βουλή προτού πάει στη Γερουσία, η οποία όμως έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να το μπλοκάρει. Οι οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού πανηγυρίζουν, υποστηρίζοντας ότι ο Νόμος Μακρόν θα εκτινάξει την ανάπτυξη στις επιχειρήσεις, χωρίς να κοστολογούν τα αναμενόμενα κέρδη. Σε κάθε περίπτωση, ο κύβος ερρίφθη και η κυβέρνηση των Σοσιαλιστών δείχνει να παίρνει σοβαρά τις υποδείξεις για περαιτέρω νεοφιλελεύθερα μέτρα στη γαλλική οικονομία.
Προς το παρόν, ούτε η εβδομάδα των 35 ωρών, ούτε η προστασία από την καταγγελία της σύμβασης, ούτε ο κατώτατος μισθός θίγονται στη Γαλλία. Το πλήγμα αφορά κυρίως επαγγέλματα που χαίρουν ιδιαίτερου νομικού καθεστώτος ήδη από την εποχή της Επανάστασης, όπως για παράδειγμα συμβολαιογράφοι, δικηγόροι, δικαστές, τα λεγόμενα κλειστά επαγγέλματα. Όλα όμως δείχνουν ότι αυτή είναι μόνο η αρχή.
Η κυβέρνηση Ολάντ ανοίγει την όρεξη για περαιτέρω αντιλαϊκά μέτρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλές κυβερνήσεις προσπάθησαν να περάσουν παρόμοια μέτρα στο παρελθόν, χωρίς επιτυχία. Για παράδειγμα, ο Ζακ Σιράκ τη δεκαετία του 1980, ο Αλέν Ζιπέ το 1990 αλλά και αργότερα ο Ντομινίκ Ντε Βιλπέν. Κανείς από αυτούς τους συντηρητικούς πολιτικούς δεν κατάφερε να κάμψει την αντίσταση των διαδηλωτών στους δρόμους. Ο σημερινός σοσιαλιστής υπουργός Οικονομίας έχει περισσότερες πιθανότητες.
Τα συνδικάτα συνεχίζουν να προβάλλουν αντιρρήσεις, ωστόσο χωρίς μεγάλο λαϊκό κίνημα αντίστασης, το οποίο καταγράφει σημάδια κόπωσης, οι δυνατότητες ανατροπής της επίθεσης παραμένουν περιορισμένες. Οι πρόσφατες μεγάλες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας υπέρ της ελευθερίας και της δημοκρατίας δεν στόχευσαν στην καταγγελία, αλλά ούτε και στην ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής που γεννά και τροφοδοτεί το φαινόμενο της βίας και της τρομοκρατίας.
Στον απόηχο των γνωστών χτυπημάτων στα γραφεία της σατιρικής εφημερίδας του Παρισιού, η κυβέρνηση των Σοσιαλιστών, βασικός εκφραστής της ΝΑΤΟϊκής βίας και τρομοκρατίας κατά λαών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, σε συνθήκες γαλλικού σοκ και δέους, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να εφαρμοστεί αντιλαϊκή, μνημονιακή πολιτική χωρίς Μνημόνιο.
