Δύο νεκροί ναυτικοί, ένας Έλληνας και ένας Ρουμάνος, καθώς και δύο τραυματίες είναι ο τραγικός απολογισμός του βομβαρδισμού του δεξαμενόπλοιου Αραέβο στα ανοιχτά του λιμανιού της Ντέρνα στην Ανατολική Λιβύη το μεσημέρι της 4ης Ιανουαρίου. Το πλοίο της Αιτζίαν Σίπινγκ Εντερπράιζες Κόμπανι συμφερόντων Δημ. Μελισσανίδη σύμφωνα με την πλοιοκτήτρια εταιρεία ήταν ναυλωμένο από την κρατική εταιρεία πετρελαίων της Λιβύης και μετέφερε 13.000 τόνους καυσίμων σε βιομηχανικές ζώνες. Το ίδιο ανακοίνωσε και η κρατική εταιρεία πετρελαίων, ενώ σύμφωνα με την πλοιοκτήτρια εταιρεία το Αραέβο ήταν ναυλωμένο εδώ και πολλά χρόνια και εκτελούσε συγκεκριμένα δρομολόγια στην περιοχή.
Η υπόθεση ωστόσο περιπλέκεται και μοιάζει να έχει αρκετές σκοτεινές πλευρές, καθώς το πλοίο βομβαρδίστηκε από αεροσκάφος του λιβυκού στρατού. Ο εκπρόσωπος του στρατού της αφρικανικής χώρας Αχμέντ Μεσμάρι, με δηλώσεις του στο πρακτορείο Ρόιτερς, υποστήριξε πως το πλοίο μετέφερε ισλαμιστές μαχητές στη Ντέρνα και για το λόγο αυτό ήταν ύποπτο και βομβαρδίστηκε. Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του λοχαγού Μεσμάρι, ζητήθηκε από το πλοίο να μην εισέλθει στο λιμάνι και να γίνει πρώτα έλεγχος, αλλά όπως υποστήριξε ο ίδιος το δεξαμενόπλοιο εισήλθε σε στρατιωτική ζώνη αλλάζοντας πορεία την τελευταία στιγμή και δεν συμμορφώθηκε με την απαίτηση για έλεγχο με αποτέλεσμα να βομβαρδιστεί από ένα λιβυκό αεροσκάφος δύο φορές, ενώ βρισκόταν δύο μίλια ανοιχτά του λιμανιού της Ντέρνα, με όλα του τα φώτα σβηστά και χωρίς κανένας από το πλήρωμα να απαντά.
Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών έκανε λόγο για «εγκληματική ενέργεια» και έστρεψε την προσοχή του στην ταχεία μεταφορά των σορών των άτυχων ναυτικών, συντασσόμενο στην ουσία με την πλοιοκτήτρια εταιρεία. Με την κατάσταση ωστόσο που υπάρχει στη Λιβύη, η οποία έχει πάψει επί της ουσίας να υφίσταται ως κυρίαρχο κράτος, και με δεδομένο ότι η ανατολική πλευρά της χώρας ελέγχεται εδώ και δύο χρόνια από τους ισλαμιστές, είναι δεδομένο ότι η υπόθεση είναι σκοτεινή και περίπλοκη. Κανείς δεν μπορεί να απορρίψει το ενδεχόμενο το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο να εκμεταλλεύεται την κατάσταση βοηθώντας τους ισλαμιστές στη μεταφορά καυσίμων από τα οποία αποκτούν έσοδα, ούτε τους ισχυρισμούς των λιβυκών στρατευμάτων περί μεταφοράς και ισλαμιστών μαχητών σε κρίσιμες περιοχές. Μάλλον το αντίθετο θα έλεγε κανείς.
