της Ειρήνης Γαϊτάνου
Η αλληλεγγύη το όπλο του λαού, νίκησε ο αγώνας του Νίκου Ρωμανού!» Με αυτό το σύνθημα πάλλονταν οι συγκεντρώσεις την Τετάρτη το μεσημέρι τόσο στο Σύνταγμα, όπου είχε συγκέντρωση την ώρα της ψήφισης της τροπολογίας για τις περιπτώσεις φοιτητών κρατουμένων, όσο και αργότερα στο νοσοκομείο Γεννηματά, όπου νοσηλεύεται ο Ν. Ρωμανός. Έτσι, μετά 31 μέρες απεργίας πείνας, και όντας στην πρώτη μέρα απεργίας δίψας, ο αγώνας του Νίκου Ρωμανού για εκπαιδευτικές άδειες, ώστε να μπορέσει να παρακολουθήσει τη σχολή στην οποία έχει περάσει, στέφθηκε με επιτυχία.
Συγκεκριμένα, η τροπολογία η οποία υπερψηφίστηκε από τη Βουλή προβλέπει ότι σε όλους τους κρατούμενους χορηγείται άδεια με ηλεκτρονική επιτήρηση, «εφόσον έχουν με επιτυχία παρακολουθήσει το 1/3 των μαθημάτων και εργαστηρίων […] επί ένα ακαδημαϊκό εξάμηνο». Αφού διευκρινίστηκε από τον εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας Κώστα Καραγκούνη ότι η τροπολογία καλύπτει συγκεκριμένα την περίπτωση Ρωμανού, την αποδέχτηκαν όλα τα κόμματα και υπερψηφίστηκε ομόφωνα. Ομόφωνα; Όχι ακριβώς, αφού οι βουλευτές της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης, Θάνος Πλεύρης και Γιάννης Καράμπελας, όταν ο προεδρεύων Γιάννης Τραγάκης ανακοίνωσε ότι η τροπολογία εγκρίνεται ομόφωνα, έσπευσαν να διαφωνήσουν δηλώνοντας ότι γίνεται δεκτή κατά πλειοψηφία! Εκπροσώπησαν έτσι μέχρι τέλους την ακροδεξιά στρατηγική της κυβέρνησης, που αρνούνταν σθεναρά όλες τις προηγούμενες μέρες να υποχωρήσει μπροστά στον δίκαιο αυτόν αγώνα. Πράγματι τα όσα είχαν προηγηθεί αποδεικνύουν τόσο τον αυταρχισμό της κυβέρνησης όσο και τη σημασία της νίκης που έχει επιτευχθεί. Πρώτος σταθμός η αήθης επίθεση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τον προϋπολογισμό στη Βουλή την Κυριακή το βράδυ, όπου δήλωσε ότι πρόκειται για «ληστή με Καλάσνικοφ». Ακολούθησε την επόμενη μέρα η συνάντησή του με τον πατέρα του Ρωμανού, η οποία απέβη εντελώς άκαρπη. Τη δε Τρίτη ο Άρειος Πάγος γνωμοδότησε ενάντια στην αίτηση αναίρεσης του βουλεύματος του Συμβουλίου Πειραιά, που είχε αρνηθεί το αίτημα για χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών.
Στη συνεδρίαση της Βουλής την ίδια μέρα το απόγευμα, όπου συζητιόταν η τροπολογία του υπουργού Δικαιοσύνης Χαράλαμπου Αθανασίου για σπουδές εξ αποστάσεως (μέσα από τη φυλακή) αντί εκπαιδευτικών αδειών –τροπολογία που ήταν φυσικά απαράδεκτη από την πλευρά Ρωμανού– διεξήχθη ένα πραγματικό θρίλερ με χαρακτηριστική την αδιαλλαξία του υπουργού. Κατατέθηκαν τρεις κατά σειρά εναλλακτικές τροπολογίες, στις οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συντάσσονταν όλα τα υπόλοιπα κόμματα, και τις οποίες απέρριπτε χωρίς επιχειρηματολογία ο Αθανασίου επιμένοντας στην αρχική του πρόταση (και ενώ, με βάση τη διαδικασία, αν ο υπουργός δεν κάνει δεκτή μια τροπολογία επί ενός σχεδίου νόμου, αυτή δεν μπορεί να τεθεί προς ψηφοφορία). Την ίδια ώρα μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας διεξαγόταν έξω από τη Βουλή. Τελικά, παρά την άτεγκτη διαρκή επίδειξη ισχύος του υπουργού, και καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ απαίτησε ονομαστική ψηφοφορία επί του θέματος, αυτή αναβλήθηκε για την επόμενη μέρα. Την Τετάρτη το μεσημέρι η κυβέρνηση εξαναγκάστηκε τελικά σε άτακτη υποχώρηση, υπό την πίεση της κατάστασης και του διαρκώς αυξανόμενου κινήματος αλληλεγγύης, αλλά κυρίως υπό την απειλή ενός βαθύτερου ρήγματος στην κοινωνία και μιας διαμορφούμενης δυνάμει εξεγερσιακής κατάστασης.
Ο Νίκος Ρωμανός ανακοίνωσε αμέσως τη λήξη της απεργίας πείνας, δηλώνοντας ότι πρόκειται για σημαντική και μεγάλη νίκη, ηθικά, πολιτικά και πρακτικά. Χαιρέτισε ακόμα αγωνιστικά όλους όσους στάθηκαν δίπλα του με όλα τα μέσα και ευχαρίστησε τους γιατρούς που αρνήθηκαν να εφαρμόσουν το μέτρο της υποχρεωτικής σίτισης.
Η νίκη αυτή είναι αναμφισβήτητα κατ’ αρχάς του ίδιου του Ρωμανού, ο οποίος πρόταξε την ίδια του τη ζωή, και καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του ιδιαίτερα πολιτικοποιημένου αγώνα επέδειξε αξιοσημείωτη μαχητικότητα, αποφασιστικότητα και αξιοπρέπεια. Είναι όμως ουσιαστικά νίκη του τεράστιου και πολύμορφου κινήματος που αναπτύχθηκε σε αυτό το διάστημα, και κυρίως των μελλοντικών του δυνατοτήτων. Το φάσμα των δραστηριοτήτων ήταν μεγάλο: Επαναλαμβανόμενες μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις στην Αθήνα αλλά και σε δεκάδες άλλες πόλεις, με χαρακτηριστική την πορεία στην Αθήνα στις 2/12 με χιλιάδες συμμετέχοντες, και το τριήμερο κινητοποιήσεων στην επέτειο της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008 (5-7/12)· σχεδόν καθημερινές συγκεντρώσεις στο νοσοκομείο Γεννηματά· καταλήψεις κτηρίων σε πολλές πόλεις της Ελλάδας (ενδεικτικά: κατάληψη πανεπιστημιακών κτηρίων, της ΓΣΕΕ στην Αθήνα και του θεάτρου Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη, πολλών δημαρχείων και εργατικών κέντρων κ.λπ.)· απεργία πείνας των συγκρατούμενών του Γ. Μιχαηλίδη, Ανδρ.-Δ. Μπουρζούκου και Δ. Πολίτη, και κινητοποιήσεις των κρατουμένων· αγωνιστικές αποφάσεις και κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος. Το σημαντικότερο όμως ήταν η απειλή, υπό το βάρος της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας, ενός πραγματικά παλλαϊκού εξεγερσιακού ξεσηκωμού, που διαφαινόταν σαν δυνατότητα.
