Τι αναγκάζει τον Παύλο Τσίμα, πρώην κομματικό μέλος του ΚΚΕ, τέως διευθυντικό στέλεχος του Ριζοσπάστη και του 902, να πει αυτή την ανιστόρητη χοντράδα στον αέρα του Σκάι για τον ΕΛΑΣ και τον Εμφύλιο; Πώς ένας άνθρωπος που γνωρίζει την ιστορία του κόμματος, από το οποίο αποχώρησε κάνοντας καριέρα στα ιδιωτικά ΜΜΕ, δηλώνει κάτι τέτοιο ως σχολιαστής για τις παρελάσεις; Γιατί ο Π. Τσίμας υποδύεται τον Θ. Πλεύρη;
Από την εποχή του Κώστα Σημίτη το 1996, μαζί με το κύμα αναθεωρητισμού της ιστορίας που είχε αρχίσει να δημιουργείται και στην Ελλάδα, μια σειρά άνθρωποι με κύρος στην ελληνική δημοσιογραφία, προερχόμενοι κυρίως από την Αριστερά, βρήκαν χώρο στα μίντια και δουλειές πολύ καλά αμειβόμενες. Πρώτα έσπευσαν να σπείρουν την αμφιβολία. Το Τείχος είχε πέσει, η Σοβιετική Ένωση δεν υπήρχε, οπότε ρωτούσαν: «Μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα;». Μια «πεφωτισμένη» ομάδα ανθρώπων, ενώ κατέρρεε το ανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ και η δημοσιογραφία κυριαρχούνταν από το μοντέλο λάιφ στάιλ του Πέτρου Κωστόπουλου, συγκροτούσε πυρήνα καθοδήγησης.
Στόχος ήταν η εδραίωση του εκσυγχρονισμού, όπως αυτός εκφραζόταν από τον Κώστα Σημίτη και συνοδευόταν από δομικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία, με έννοιες όπως ο αρνητικός κοινωνικός αυτοματισμός, το εύκολο κέρδος από το χρηματιστήριο, η ευέλικτη εργασία και αλλά πολλά. Η ομάδα αυτή συγκροτήθηκε από πρόσωπα που δέχθηκαν και ανέλαβαν την ευθύνη καθοδήγησης της ελληνικής κοινωνίας.
Δεν δίστασαν τα πρόσωπα αυτά να υποστηρίξουν ανοικτά έως και τη ΝΑΤΟική επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία, μιλώντας για το δικαίωμα των Αμερικανών να βομβαρδίζουν την Ευρώπη, με την εμφάνιση της προστάτιδας δύναμης της κοσοβαρικής μειονότητας. Δεν είχαν με άλλα λόγια πρόβλημα να υπερασπιστούν θέσεις που στρέφονταν εναντίον της ίδιας τους της χώρας.
Οι άνθρωποι αυτοί με πολλές προσθήκες αποδέχθηκαν να εκπληρώσουν ένα ακόμη δύσκολο σχέδιο: να υποστηρίξουν το επαχθές για την πλειονότητα της κοινωνίας Μνημόνιο είτε σαν φανατικοί οπαδοί είτε σαν ελαφρώς διαφωνούντες με «μέτρα που ούτως ή άλλως έπρεπε να επιβληθούν». Ένα από τα πρόσωπα αυτά, ανοικτός υποστηρικτής των ΝΑΤΟικών βομβαρδισμών όταν ήταν διευθυντής στο Κλικ, ο Σταύρος Θεοδωράκης, ξεχώρισε πολύ. Πέρασε τη διαχωριστική γραμμή, έκανε το άλμα κι από συνομιλητής του Τσουκάτου, του Πανταγιά και του Σημίτη, έκανε κόμμα και εμφανίζεται εξυγιαντής του πολιτικού σκηνικού.
Τώρα το επόμενο κι επικίνδυνο βήμα είναι ο αντικομουνισμός, όπως τον διακινούν ο Βορίδης, ο Γεωργιάδης και ο Πλεύρης. Συμμετέχει άραγε και ο Παύλος Τσίμας;
