ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΧΟΡΟΥ
Beauty and the beast
«Να είμαστε παρόντες και σε επαγρύπνηση, για να συνεχίσουμε να πιστεύουμε, για να ζούμε μαζί με την κοινωνική μας πραγματικότητα, έχοντας επίγνωση της πραγματικότητάς μας, γιατί θέλουμε να την αλλάξουμε», γράφει το σύντομο μανιφέστο της ομάδας χορού Soyuz που παρουσιάζει στο χώρο Beton7 την παράσταση Beauty and the beast. «Η διαδρομή του κάθε ανθρώπου είναι άμεσα συνυφασμένη με την κοινωνική του θέση. Αλλά στην αναμέτρησή μας με τη ζωή είμαστε έτσι κι αλλιώς αδύναμοι και μόνοι». Αυτή τη θέση υλοποιεί η παράσταση περιγράφοντας τη διαδικασία εκφασισμού πάνω σε ένα ανθρώπινο σώμα που μετατρέπεται τελικά σε θύμα της φασιστικής ιδεολογίας.
Η πορεία προς τον εκφασισμό δεν είναι ευθύγραμμη, περιέχει αγωνία και αμφιταλάντευση. Βλέπουμε τις σπασμωδικές κινήσεις ενός ατόμου που βιώνει ματαιώσεις και διαψεύσεις, αδυνατώντας να βρει τον εαυτό του. Είναι ένα σώμα που αφήνει πίσω του τις μνήμες της παιδικότητας και πλησιάζει τη νεύρωση. Το παιχνίδι και η ανεμελιά χάνονται νωρίς, ο κόσμος του σκίζεται. Στην εφηβεία και στην αρχή της ενηλικίωσης μιμείται μαζικά πρότυπα εκτόνωσης και διασκέδασης, δεν γνωρίζει χαρά, δεν βρίσκει τη χάρη. Στερημένο από αγάπη κι από έρωτα, βρίσκει τελικά ταυτότητα μέσα στην πειθαρχία και την υποταγή. Τελικά δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Η μετάθεση της επιθυμίας σε ένα κέντρο εντολών οδηγεί την Ωραία στο Τέρας.
Ο μηχανισμός που λειτουργεί στην παράσταση είναι μάλλον μπρεχτικός. Ο θεατής μπαίνει στη θέση του ήρωα – που παριστάνεται ως γυναίκα αλλά είναι στην πραγματικότητα άφυλος – και ύστερα πετιέται εντελώς έξω παρακολουθώντας από κάποια απόσταση την κορύφωση του δράματος. Δεν ταυτίζεται με τον χαρακτήρα, τον παρακολουθεί, και αυτός αφήνεται μόνος στην πορεία διάλυσής του. Η σταδιακή αποκτήνωση συνοδεύεται από τη θυματοποίησή του και όχι με τη διδασκαλία της απειλής που συνιστά για την ανθρωπότητα. Έτσι η σκέψη θα γυρίσει αναγκαστικά στην αρχή της πορείας για να εντοπίσει τομές, ρήγματα, ασυνέχειες. Τελικά η παράσταση αρνείται την πεσιμιστική αντιμετώπιση του θέματος. Αν καταλάβουμε, μπορούμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα. Μπορούμε να έχουμε πίστη στη δυνατότητα του ανθρώπου ν’ αλλάξει την εποχή του.
Η σχέση του βίντεο και της χορογραφίας φτάνει σε υψηλά επίπεδα. Υπογραμμίζει ιδιαίτερα η ψηφιακή εικόνα το βίαιο πέρασμα σε έναν συγκεχυμένο κόσμο μεταμοντέρνας αρχιτεκτονικής, κλειστών αισθημάτων, ρευστών νοημάτων. Τη δυσκολία κατανόησης, ερμηνείας, αφομοίωσης του κόσμου. Η οργανική ένταξη του προσώπου στο ψηφιακό αποτύπωμα του κόσμου που το γέννησε παράγει ένα εικαστικό αποτέλεσμα υψηλής αισθητικής. Το πρόσωπο που δεν είναι πια πρόσωπο, μπαίνει μέσα στην εικόνα του κόσμου του με ένα λευκό ύφασμα να του καλύπτει το κεφάλι. Κι αυτός είναι ο κόσμος χωρίς συνείδηση του εαυτού του. Είναι η μήτρα του τέρατος.
Επόμενες παραστάσεις: 20, 21, 27, 28 Οκτωβρίου.
Beton7: Πύδνας 7, Βοτανικός, τηλ. 210 751 2625.
Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα & Τρίτη. Ωρα: 21:00.
Διάρκεια: 40 λεπτά.
Τιμές εισιτηρίων: 10€, Φοιτητικό & Ανέργων 5€
Χορογραφία: Όλγα Σπυράκη (Soyuz dance company).
Χορεύτρια: Μαργαρίτα Τρίκκα.
Ψηφιακή εικόνα: Μάνος Αρβανιτάκης.
Μουσική: Ανάργυρος Δενιόζος.
Σχεδιασμός φωτισμού: Παύλος Μαυρίδης.
Κουστούμια: Μικαέλα Λιακατά.
Makeup artist: Λία Αποστολοπούλου.
Κατασκευή σκηνικού: Θοδωρής Λουκέρης.
Π.Φ.
…………………………….
Κυριακή 19/10/2014
