του Μάκη Γεωργιάδη
Οσο πυκνώνουν οι πολιτικές εξελίξεις και ταυτόχρονα επανακάμπτει, όπως όλα δείχνουν, η κρίση στη ζώνη του ευρώ, τόσο βαθαίνει η εσωτερική κρίση στο ΠΑΣΟΚ. Μια κρίση η οποία μοιάζει με τον επιθανάτιο ρόγχο του άλλοτε κραταιού Κινήματος. Στην πραγματικότητα τόσο ο Ευάγγ. Βενιζέλος όσο και η εσωκομματική αντιπολίτευση βρίσκονται εδώ και καιρό δέσμιοι των στρατηγικών τους επιλογών ήδη από το 2009 και καθ’ όλη τη διάρκεια της μνημονιακής πενταετίας. Το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ εξαϋλώθηκε εκλογικά, αλλά εντούτοις παραμένει κυβερνητικός εταίρος φέρνει στην επιφάνεια και τις στρατηγικές διαφοροποιήσεις κάθε λογής φατρίας που δραστηριοποιείται εντός του, με βασικό επίδικο ζήτημα φυσικά τη διάσωση μιας αξιοπρεπούς βάσης αναδιαπραγμάτευσης του κυβερνητικού ρόλου του κόμματος μετά τις εκλογές, όποτε αυτές γίνουν. Από αυτή την άποψη η πλέον συγκροτημένη παρέμβαση στο εσωτερικό του κόμματος ήταν η κατάθεση κειμένου με τις υπογραφές 4.000 στελεχών τα οποία υπό τη σκέπη της Κίνησης των 75 αμφισβητούν ευθέως πρόσωπα, πράγματα και πολιτικές του ίδιου του κομματικού τους φορέα. Το πρώτο και βασικό ζήτημα που θέτουν είναι η σύγκληση εκτάκτου συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ το οποίο θα επανακαθορίσει συνολικά την πολιτική του κόμματος και όπως σημειώνουν θα είναι αρμόδιο να εκπονήσει και να υιοθετήσει μια εθνική στρατηγική εξόδου από την κρίση με προοδευτικό πρόσημο η οποία θα αποτελέσει τον κινητήριο μοχλό επανασύνδεσης με την κοινωνική βάση του κόμματος. Για να υπάρξει αυτό το διακριτό σχέδιο, το οποίο θα αποσκοπεί στην κοινωνική συνοχή και την κοινωνική δικαιοσύνη, τα στελέχη αυτά βάζουν τρεις βασικούς άξονες αλλαγών που δεν είναι άλλοι από την «αποκόλληση» από τη στρατηγική σύμπλευση με τη ΝΔ, την αλλαγή της πολιτικής συμμαχιών με το βλέμμα στη συνεργασία με την Αριστερά –δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ– και την αλλαγή προσώπων και την ανανέωση. Θέτουν δηλαδή και ζήτημα ηγεσίας.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον ωστόσο έχει η θέση που διατυπώνουν πως το έκτακτο συνέδριο και όλα όσα προτείνουν προς υιοθέτηση πρέπει ρητά να προηγηθούν του συνεδρίου ανασυγκρότησης της Δημοκρατικής Παράταξης, το οποίο αποτελεί βασική επιλογή του Ευάγγ. Βενιζέλου για την επόμενη μέρα του ΠΑΣΟΚ. Ανάμεσα στις 4.000 υπογραφές υπάρχουν και αρκετές πρώην βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, στελεχών της αυτοδιοίκησης, των νομαρχιακών επιτροπών και του συνδικαλισμού, ενώ οι πρωτεργάτες της Κίνησης των 75, δηλαδή οι Μιχ. Καρχιμάκης, Γρ. Νιώτης και Γ. Πεταλωτής, είναι γνωστό ότι σε μεγάλο βαθμό εκφράζουν το λεγόμενο «παπανδρεϊκό» μπλοκ. Υπό αυτό το πρίσμα, σε συνδυασμό και με άλλα γεγονότα, οι κινήσεις αυτές αποτελούν και ισχυρή ένδειξη των προθέσεων του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος εξετάζει την κατάσταση και περιμένει την κατάλληλη στιγμή για την τελική αναμέτρηση με τον Ευάγγ. Βενιζέλο. Προειδοποιητικές βολές άλλωστε είναι μια σειρά συμβάντων, όπως παραιτήσεις μελών της Κεντρικής Επιτροπης, με τελευταία την Κατ. Διαμαντοπούλου την περασμένη Πέμπτη, η απόσυρση από το προσκήνιο και τη θέση του τομεάρχη Οικονομκών Φιλ. Σαχινίδη, του μοναδικού «παπανδρεϊκού» με θεσμκό ρόλο στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και η σφοδρή κριτική του Απόστ. Κακλαμάνη στην κυβέρνηση και τον υπουργό Οικονομικων Γκίκα Χαρδούβελη από το βήμα της Βουλής, όπου και καταψήφισε άρθρο από το νομοσχέδιο για το πολιτικό χρήμα το οποίο αφορούσε τη χρηματοδότηση των κομμάτων από ιδιωτικές εταιρείες.
Όλα τα παραπάνω με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αμφισβητούν ξεκάθαρα τις στρατηγικές πολιτικές επιλογές του Ευάγγ. Βενιζέλου και της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Η αυτηρή κριτική στον τρόπο και τις μεθοδεύσεις συγκρότησης της Ελιάς και των διαφαινόμενων ανάλογων τακτικών σε ό,τι αφορά τη «δημοκρατική προοδευτική παράταξη» αλλά και η σκληρή γλώσσα για τα εκλογικά αποτελέσματα που χρησιμοποίησαν οι 75 θέτουν επί τάπητος το ζήτημα της αυτονομίας του ΠΑΣΟΚ και της διεκδίκησης πρωταγωνιστικού ρόλου στη θέση του κορμού της δημοκρατικής παράταξης με όρους ωστόσο παρελθόντος. Οι αμφισβητίες του Ευάγγ. Βενιζέλου προσδοκούν την «ιστορική δικαίωση» και τη νεκρανάσταση του ΠΑΣΟΚ εξιδανικεύοντας μάλιστα την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου. Με βάση όλα αυτά η οργισμένη αντίδραση Βενιζέλου το βράδυ της Πέμπτης μετά την εκδηλωση της «δημοκρατικής παράταξης» σε κεντρικό ξενοδοχείο δεν πρέπει να θεωρείται τόσο περίεργη. Ο ίδιος έκανε λόγο για «περίεργες και προκλητικές» κινήσεις αναφερόμενος τόσο στις παραιτήσεις από την ΚΕ όσο και στην κριτική που δέχεται από όσους, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, δέχτηκαν αμίλητοι και χωρίς αντιδράσεις την εμπλοκή του ΠΑΣΟΚ με τα Μνημόνια ήδη από το 2010. Είναι εμφανές πως το τελικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ Βενιζέλου και Παπανδρέου θα έχει αρκετά ακόμη επεισόδια. Πάντως η κατάσταση είναι ιδιαίτερα ρευστή, αν υπολογίσει κανείς πως το συνέδριο για τη Δημοκρατική Παράταξη» ήταν προγραμματισμένο για τα τέλη του μήνα αλλά κανείς πλέον δεν ξέρει πότε θα πραγματοποιηθεί.
