της Μαριάννας Τζιαντζή
Πήρε φωτιά το Κορδελιό,/καίγονται τα µορτάκια,/γλεντάνε στο Καφέ Αµάν/Ρωµιοί και χανουµάκια, τραγουδούσε το 1971 η Χαρούλα Αλεξίου, στη Μικρά Ασία των Καλδάρα-Πυθαγόρα.
Σήµερα το άλλο Κορδελιό, της Θεσσαλονίκης και όχι της Σµύρνης, παίρνει φωτιά αλλά όχι πάνω στο γλέντι. Νοικοκυριά λαµπαδιάζουν επειδή φωτίζονται µε κεριά ή θερµαίνονται µε πρωτόγονα µέσα. Σε λίγο οι οικιακές πυρκαγιές θα πάψουν να είναι είδηση, όπως σιγά σιγά παύουν να είναι είδηση οι αυτοκτονίες λόγω φτώχειας, οι δηλητηριάσεις λόγω διατροφής από κάδους ή οι θάνατοι από µαγκάλι, ενώ το ίδιο ενδέχεται να συµβεί και µε τους πλειστηριασµούς πρώτης κατοικίας, ένα θέµα που η κυβέρνησή µας το φυλάει για πρωτοχρονιάτικο µπουναµά. Τώρα πια δεν θα λέµε «ο θάνατός σου η ζωή µου», αλλά «ο θάνατός µας το σαξές στόρι τους».
Μέχρι και σύσκεψη πραγµατοποίησαν αυτή την εβδοµάδα Σαµαράς και Βενιζέλος για να ασχοληθούν µε τα νοικοκυριά µε το κοµµένο ρεύµα. Εκεί αποφάσισαν να ρίξουν το µπαλάκι στην τοπική αυτοδιοίκηση: ο δήµος θα απογράφει τους ορίτζιναλ φτωχούς, αυτούς που πραγµατικά δεν έχουν να πληρώσουν τη ΔΕΗ, και θα µεσολαβεί στην εταιρεία για την ευνοϊκή τους αντιµετώπιση.
Σοσιαλισµός ίσον σοβιέτ συν εξηλεκτρισµός: αυτό το σύνθηµα δονούσε, περίπου πριν από έναν αιώνα, τους κολασµένους όλης της γης. Σήµερα οι σύγχρονοι κολασµένοι ανακαλύπτουν τον «απο-ηλεκτρισµό», το θλιβερό παράγωγο της αποβιοµηχάνισης, της ανεργίας, της µοντέρνας κακοµοιριάς. Θαρρείς πως η ιστορία κύκλους κάνει, πως ακολουθεί την περίφηµη σπειροειδή κίνηση αλλά προς τα πίσω και προς τα κάτω. Δεν βλέπουµε πια ξυπόλητους ανθρώπους στο δρόµο, όµως βλέπουµε καλοντυµένους ανθρώπους που τρέφονται από τα σκουπίδια και ζουν στο σκοτάδι. Τρωγλοδύτες και τροφοσυλλέκτες νέας κοπής.
Η κυβέρνηση και τα µιντιακά παπαγαλάκια της βαφτίζουν την υπεράσπιση του αυτονόητου «εµµονή στη παρελθόν και στη στασιµότητα, άρνηση και απέχθεια στην αλλαγή», ενώ στοιχειώδεις λαϊκές κατακτήσεις βαφτίζονται «προνόµια» ή «βαρίδια στο δρόµο της προόδου».
Ωστόσο υπάρχουν όρια στον πόσο παραλογισµό, στην πόση κτηνωδία, στην πόση κοροϊδία µπορούµε να αντέξουµε σε µια εποχή που υπόσχεται τα πάντα και ταυτόχρονα τα παίρνει όλα πίσω.
