του Δημήτρη Γρηγορόπουλου
Στις εκδηλώσεις μνήμης για τα 70 χρόνια από την αναχώρηση του πρώτου τρένου με Εβραίους Θεσσαλονικείς για το στρατόπεδο του Άουσβιτς, όπου στη συντριπτική τους πλειοψηφία εξοντώθηκαν, παρευρέθηκε ο Αντ. Σαμαράς. Στην ομιλία του κατακεραύνωσε τη Χρυσή Αυγή, χωρίς όμως να την κατονομάσει, μιλώντας για «ελάχιστες μεμονωμένες φωνές που προσπαθούν να αναβιώσουν τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό». Από την άλλη, έκκληση προς το ελληνικό κοινοβούλιο να τεθει εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή απηύθυνε ο Πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου, Ρόναλντ Λόντερ.
Και οι δύο τοποθετήσεις είναι μνημεία υποκρισίας. Όχι βέβαια, επειδή συμμεριζόμαστε (Θεός φυλάξοι) τη θεωρία του αναθεωρητικού ρεύματος ότι το ολοκαύτωμα και τα ναζιστικά στρατόπεδα αποτελούν προπαγανδιστικό κατασκεύασμα του σιωνισμού. Ούτε επειδή αμφισβητούμε ότι τα ανθρωπόμορφα της Χρυσής Αυγής είναι διαποτισμένα από ρατσιστικό και αντισημιτικό μένος, που τους ωθεί στα ίχνη της μισάνθρωπης βίας των ιδεολογικών πατέρων τους.
Είναι όμως προκλητικό και τραγελαφικό να ξιφουλκεί ο Σαμαράς κατά της Χρυσής Αυγής και να χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί και για τα εκατομμύρια θύματά τους. Ίσα ίσα, λογικά θα έπρεπε να ευγνωμονεί τους «εφευρέτες» των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των ευαγών δραστηριοτήτων τους, γιατί ενέπνευσαν στον ίδιο (με τον ανεκδιήγητο Χρυσοχοΐδη πρώτο διδάξαντα) την ίδρυση στρατοπέδων συγκέντρωσης ως «τελική» λύση του μεταναστευτικού προβλήματος. Κι αλήθεια, ποιον θα πείσει για τους μύδρους κατά των χρυσαυγιτών; Όχι βέβαια το ακροδεξιό περιβάλλον του, που συντονίζει την επικοινωνία και «κοινή» δράση με το μαύρο χώρο. Ούτε ασφαλώς τους χρυσαυγίτες που όλο και πιο κοντά τους νιώθουν την ανάσα των ακροδεξιών ανοιγμάτων του Αντώνη να διεμβολίζει το χώρο τους και να απειλεί τα ποσοστά τους.
Από την άλλη, πώς να μη νιώσει κάθε δημοκράτης και προοδευτικός άνθρωπος ρίγη δημοκρατικών αισθημάτων από την προτροπή του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συμβουλίου, στο ελληνικό κοινοβούλιο να θέσει εκτός νόμου τη Χρυσή Αυγή, «που συνιστά πραγματική απειλή για μια φιλελεύθερη δημοκρατία»… Ποιος μιλάει; Το ξέρουμε πολύ καλά ότι η Χρυσή Αυγή συνιστά απειλή για τα δημοκρατικά δικαιώματα. Ασύμμετρα όμως μεγαλύτερη απειλή (λόγω διαφορετικών μεγεθών) συνιστά η μιλιταριστική και φασιστική πολιτική του Ισραήλ κατά των αντιπάλων του και ιδιαίτερα, των Αράβων, των Παλαιστινίων και των Ιρανών. Κράτος που εδραιώθηκε με τις ευλογίες των ισχυρών και τα όπλα, οδηγώντας στην προσφυγιά εκατομμύρια γηγενείς Παλαιστινίους, βουτηγμένο στο αίμα αλλεπάλληλων πολέμων, υπό την προστασία των ΗΠΑ και της Δύσης με συστηματικό εποικισμό παλαιστινιακών εδαφών, πολύνεκρους βομβαρδισμούς, βάρβαρες επιθέσεις ενάντια σε αμάχους και παιδάκια της Ιντιφάντα, πειρατικές επιθέσεις κατά των νηοπομπών ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα. Απειλούν ακόμη και με πυρηνικό επεισόδιο, προκειμένου να καταστρέψουν τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας ουρανίου του Ιράν! Η πολιτική αυτή μάλλον με τους θύτες παρά με τα θύματα του ναζισμού τους προσομοιάζει. Η ηγεσία του Ισραήλ δεν δικαιούται να χρησιμοποιεί το ολοκαύτωμα ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τα δικά της ανομήματα…
