Φεντερίκο Λέιχτ
Μια βιογραφία του Χόρχε Σαμπάλσα
Εκδόσεις ΚΨΜ
«Θέλησαν να με εξορίσουν οι πρώην αντάρτες που σήμερα κυβερνούν την Ουρουγουάη. Θέλουν να πάρουν ένα παραδειγματικό μέτρο εναντίον μου, για να φιμώσουν όσους παλεύουν ακόμα για την κοινωνική χειραφέτηση. Δεν ήθελαν να γίνεται λόγος για ανατρεπτικούς ορίζοντες, ήθελαν να θάψουν οποιαδήποτε μαρξιστική ανάλυση είχε την οσμή της μπαρούτης. Γύρευαν να σταματήσουν για πάντα τους ταξικούς και μαχητικούς αγώνες. Γι’ αυτό αφόρισαν και απέβαλαν από τον παράδεισο τους αιρετικούς, ξεχνώντας ότι η αίρεση ήταν το ιδεολογικό περιεχόμενο της κληρονομιάς του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και του Ραούλ Σεντίκ (σ.σ. ηγέτης των Τουπαμάρος). Η κυβέρνησή τους εφαρμόζει το μοντέλο του διεθνοποιημένου κεφαλαίου, που εδραιώνει το ρόλο του παραγωγού πρώτων υλών και τροφίμων που απονεμήθηκε στην Ουρουγουάη, που ξεπουλά τη γη στο ξένο κεφάλαιο, που λεηλατεί τους φυσικούς πόρους, που υλοποιεί πολιτική καταστολής στις λαϊκές γειτονιές του Μοντεβιδέο την ώρα που φρενάρει την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, ενώ υπογράφει σύμφωνα με τους επιχειρηματίες». Η δριμύτατη αυτή κριτική της κεντροαριστερής κυβέρνησης του Φρέντε Άμπλιο (Πλατύ Μέτωπο) προέρχεται από τον Χόρχε Σαμπάλσα, ηγετικό στέλεχος του ιστορικού αριστερού ένοπλου κινήματος των Τουπαμάρος, του οποίου την όμορφη βιογραφία δίνει ο Φεντερίκο Λέιχτ και οι εκδόσεις ΚΨΜ, σε μετάφραση Δημήτρη Κουφοντίνα. Τα συγκλονιστικά χρόνια των δεκαετιών του ’60 και του ’70, με την έξαρση αλλά και την ήττα του γκεβαρισμού στη Λατινική Αμερική αναβιώνουν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, που φωτίζουν γνωστές και άγνωστες πλευρές των Τουπαμάρος, ενός από τα πιο δυναμικά και ευφυή αντάρτικα πόλης της νότιας Αμερικής, που παρά την επαναστατική του θέληση, δεν μπόρεσε να υπερβεί τα όρια των αδύνατων προγραμματικών και θεωρητικών του όπλων. Ο Χόρχε Σαμπάλσα ανήκε στον ηγετικό πυρήνα των Τούπας κι έμεινε φυλακισμένος για πολλά χρόνια, κάτω από τρομερές συνθήκες.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η εξέλιξη του κινήματος, μετά την πτώση του ανοικτά δικτατορικού καθεστώτος, καθώς οι Τουπαμάρος και το μέτωπο οργανώσεων της επαναστατικής Αριστεράς ΜΡΡ στο οποίο συμμετείχαν, αποφάσισαν να κατέβουν σε εκλογική και πολιτική συμφωνία με το ρεφορμιστικό Φρέντε Άμπλιο, το οποίο κατέκτησε και την κυβέρνηση, μόνο και μόνο για να εφαρμόσει μια πολιτική διαχειριστική του συστήματος. Ενώ ο Σαμπάλσα και άλλοι Τουπαμάρος έθεταν την αναγκαιότητα να συγκροτηθεί ένα επαναστατικό ρεύμα με κέντρο παρέμβασης το μαζικό κίνημα, κυριάρχησε η τάση του «εφικτού» και του κυβερνητικού δρόμου αποδομώντας την ουρουγουανή Αριστερά. Κόντρα σε αυτά, ο Σαμπάλσα, ο οποίος συμμετείχε στη συγκρότηση του Ρεύματος της Αριστεράς, συνέχισε τον αγώνα κόντρα στον ιμπεριαλισμό, για το σοσιαλισμό.
