Δράση από κοινού των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς στο κίνημα και σε πολιτικές πρωτοβουλίες
του Γιάννη Ελαφρού
Θα μπορούσε να είναι το ανέκδοτο της χρονιάς, εάν δεν αντανακλούσε μια κατάσταση δυστυχίας. Το χρηματιστήριο της Αθήνας ήταν το πρώτο παγκοσμίως σε αποδόσεις το 2012, με 32,5%! Ο ελληνικός γενικός δείκτης ξεπέρασε και τον Νταξ της Γερμανίας και τον Χανγκ Σενγκ του Χονγκ Κονγκ και τον Νίκεϊ της Ιαπωνίας και τον Νάσντακ των ΗΠΑ! Μοιάζει παράλογο, αλλά εκφράζει τη λογική του καπιταλισμού κι αποκαλύπτει την ουσία της ανάπτυξης την οποία εξαγγέλλει ο Α. Σαμαράς και η τρικομματική του κυβέρνηση. Την ώρα που το 2013 έρχεται με την προοπτική να είναι το χειρότερο έτος για το λαό, με την κοινωνική δυστυχία να απογειώνεται, οι εκπρόσωποι της τρόικας και του κεφαλαίου, οι κυβερνητικοί εντολοδόχοι, πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, τάζοντας στους ιθαγενείς μια ανάπτυξη πάνω σε καμένο έδαφος, με μισθούς 300 ευρώ και ανάταξη κερδών για το κεφάλαιο.
Το 2013 είναι η τέταρτη χρονιά αγώνα ενάντια στην κανιβαλική επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία. Σε όλη αυτή τη σκληρή και ανεπανάληπτη τριετία, η κινητικότητα των μαζών έμοιαζε σαν τη θάλασσα, που πήγαινε κι ερχόταν, ηρεμούσε προσωρινά για να επανέλθει με νέα ανώτερα κύματα και να αποτραβηχτεί πάλι, πριν ολοκληρώσει το έργο της, αλλά δείχνοντας τις απέραντες δυνατότητές της. Σήμερα, βρισκόμαστε ξανά σε μια περίοδο που η εργατική λαϊκή δυναμική μοιάζει να έχει κοπάσει. Παίζουν ρόλο σε αυτό και η προσπάθεια του συστήματος (κατασταλτική αλλά και ψευτοϋποσχέσεων), αλλά και –με άλλο τρόπο– και η στάση της ρεφορμιστικής Αριστεράς. Από την μια η εκλογική αναμονή του ΣΥΡΙΖΑ, η λογική της υπεύθυνης κυβερνητικής λύσης χωρίς κινηματικές συγκρούσεις και ανατροπή ως ώριμου φρούτου (και μέχρι τότε βασικά κάνουμε δίκτυα αλληλεγγύης, τα οποία είναι απαραίτητα αλλά στο πλαίσιο του αγώνα για την ανατροπή). Από την άλλη η αναμονή της ενίσχυσης του κόμματος για να έρθει η λαϊκή εξουσία, δραπετεύοντας από το αναγκαίο σήμερα μέτωπο αγώνα και ανατροπής.
Σε αυτές τις συνθήκες, όπου σε πολιτικό επίπεδο το στοίχημα είναι σταθεροποίηση (της επίθεσης και της συγκυβέρνησης) ή κλονισμός και ανατροπή τους από τα κάτω και από τα αριστερά, το κλειδί είναι ξανά στην πολιτική, στον πολιτικό προσανατολισμό του κινήματος, στην απονομιμοποίηση της πολιτικής κυριαρχίας του αστικού ευρωλιγούρικου μπλοκ εξουσίας, σε πολιτικές πρωτοβουλίες και σε ένα σχέδιο που θα αλλάζει το χάρτη στην Αριστερά, θα συσπειρώνει τις αναδυόμενες κοινωνικές και πολιτικές πρωτοπορίες και όλες τις δυνάμεις της μαχόμενης ανατρεπτικής Αριστεράς, δίνοντας ελπίδα και προοπτική στον αγωνιζόμενο λαό και τη νεολαία. Στο να σπάσει, καταρχήν μέσα στο μυαλό μεγάλου μέρους των εργαζομένων (και δυστυχώς και των αριστερών) ο χαλκάς που τους κρατά αλυσοδεμένους (και γι’ αυτό ελεγχόμενους τελικά) με την δήθεν αναπόδραστη σύνδεση με την ΕΕ και το ευρώ.
Τα πράγματα είναι δύσκολα και οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, ο λαός το γνωρίζουν. Θέλουν καθαρές κουβέντες, συγκεκριμένες και με βάθος, με αμεσότητα αλλά και προοπτική, με αντικαπιταλιστική ανατροπή. Σήμερα, όταν μας «σκοτώνουν» άμεσα με τις δόσεις, δεν μπορεί η Αριστερά να απαντά με ένα πρόγραμμα σε δόσεις. Με την κοροϊδία ότι μπορούν να καταργηθούν τα μνημόνια εντός του ευρώ και της ΕΕ ή χωρίς διαγραφή του χρέους. Με την αυταπάτη ότι μπορεί να σωθεί ο λαός, το 1,5 εκατομμύριο άνεργοι και τα εκατομμύρια φτωχοί, χωρίς να πληρώσει σκληρά το κεφάλαιο, χάνοντας πλούτο, ιδιοκτησία και εξουσία. Χωρίζοντας την αναγκαία διπλή έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ σε διαφορετικά βήματα, χάνοντας όχι μόνο σε ριζοσπαστισμό αλλά και σε ρεαλισμό. Σε μια περίοδο κυριολεκτικά ζωής ή θανάτου και για το καπιταλιστικό σύστημα και για την εργατική τάξη, όπου και για να διεκδικήσεις το πιο «μικρό» πρέπει να απειλήσεις και να προετοιμαστείς για το πιο «μεγάλο», δεν μπορεί παρά να τίθεται η αναγκαιότητα επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού για το σοσιαλισμό – κομμουνισμό του 21ου αιώνα.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει θέσει ανοικτά αυτά τα ζητήματα προς όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, καλώντας σε ενίσχυση του αντικαπιταλιστικού μετώπου. Στην πορεία για την πολύ σημαντική 2η Συνδιάσκεψή της το Φλεβάρη θα επεξεργαστεί παραπέρα αυτές τις πλευρές, με την δημοκρατία της συλλογικότητας που είναι και η δύναμη της. Αλλά δεν έχει μια λογική «ή όλα ή τίποτα», πας μη ΑΝΤΑΡΣΥΑ βάρβαρος… Θέτει καταρχήν την αναγκαία κοινή δράση όλων των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς (από δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ μέχρι την εκτός των τειχών Αριστερά) στο μαζικό κίνημα για να διαμορφωθεί ένα διαρκές κινηματικό και πολιτικό αντάρτικο που θα διαμορφώσει τους όρους για τον παλλαϊκό πανεργατικό ξεσηκωμό ανατροπής της κυβέρνησης και της πολιτικής της.
Κι ακόμα υπογραμμίζει ότι είναι σήμερα επιτακτικά απαραίτητο και ώριμο ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά για την πολιτική συσπείρωση, συνεργασία και συμπόρευση εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που έχουν διαφοροποιηθεί έμπρακτα από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ και που προσεγγίζουν με το δικό τους τρόπο (ακόμα και όρια) το αναγκαίο πρόγραμμα ανατροπής της επίθεσης κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ. Πέρα από τις διάσπαρτες και καθόλου ευκαταφρόνητες κοινωνικές δυνάμεις, υπάρχει το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, η «εξωκοινοβουλευτική» Αριστερά (η ΟΚΔΕ, το ΕΕΚ, η Κομμουνιστική Ανασύνταξη, η Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία κ.ά.), κινήσεις ή αγωνιστές που προέρχονται από το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ, από τις αριστερές διαφοροποιήσεις του αντιμνημονιακού χώρου και άλλοι. Η πολιτική αυτή συμπόρευση μπορεί να εκφραστεί στο μαζικό κίνημα, στην προσπάθεια ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος, σε κρίσιμα μέτωπα του πολιτικού αγώνα (ενάντια στο ευρώ και την ΕΕ, για τις δημοκρατικές λαϊκές ελευθερίες κ.λπ.), αλλά και σε μια συνολική πολιτική πρωτοβουλία, που χωρίς να καταργεί την αυτοτέλεια καμίας δύναμης, θα συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός ρεύματος ανατροπής και κατάρριψης των μονόδρομων τόσο στην κοινωνία όσο και στην Αριστερά.
