Περίεργη ήταν αυτή η Πέμπτη, 6 Δεκέμβρη 2012. Τέσσερα χρόνια από τη στυγερή εν ψυχρώ δολοφονία του 16χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που άναψε το φυτίλι της νεολαιίστικης και λαϊκής κοινωνικής έκρηξης του Δεκέμβρη του ’08. Μια μέρα, που μπορεί να έμοιαζε ότι κυρίως κουβαλούσε μνήμες από το εξεγερτικό 2008, αλλά ένας ευαίσθητος σεισμογράφος θα έπιανε δονήσεις από το μέλλον. Ασθενείς ίσως, αλλά προσεισμικές, από «σεισμούς που μέλλονται για να ’ρθουν».
του Γιάννη Ελαφρού
Την Πέμπτη λοιπόν χιλιάδες νέοι, μαθητές κυρίως, κινητοποιήθηκαν σε όλη την Ελλάδα και βγήκαν στους δρόμους για να τιμήσουν το συνομήλικό τους που δολοφονήθηκε, αλλά και να εκφράσουν την αντίθεσή τους σε όλο το αποκρουστικό τείχος που στήνεται γύρω από τη ζωή τους. Δεν ήταν πάρα πολλοί, αλλά ήταν οι περισσότεροι μαθητές που έχουν διαδηλώσει τα τελευταία χρόνια, αισθητά περισσότεροι από πέρυσι. Δεν ήταν μόνο στο κέντρο, αλλά και στις συνοικίες της Αθήνας, όπου έγιναν ξεχωριστές κινητοποιήσεις. Δεν ήταν κυρίως το πλήθος, αλλά το πάθος, που δείχνει να ξεχειλίζει η οργή σε ένα κρίσιμο, πρωτοπόρο τμήμα της νεολαίας. Κι ακόμα, αξιοσημείωτο σε σχέση με άλλες μαθητικές κινητοποιήσεις, ότι εμφανίστηκαν στον δρόμο (με πανό και υλικά) μαθητικές πολιτικές συλλογικότητες, ανάμεσά τους και η νεοσύστατη μαθητική κίνηση «Ανυπότακτος μαθητής – Τσε Γκεβάρα». Αξιοσημείωτο ότι η κινητοποίηση των μαθητών ήταν βασικά αυθόρμητη, καθώς ούτε η ΟΛΜΕ είχε στάση εργασίας, ούτε οι φοιτητικοί σύλλογοι έβγαλαν έγκαιρα αποφάσεις, ούτε οι πολιτικοί φορείς έριξαν μεγάλο βάρος. Το απόγευμα πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις πολιτικών δυνάμεων (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, Αντιεξουσιαστική Κίνηση), με αναλογικά πιο μαζική στη Θεσσαλονίκη.
Αξιοσημείωτη η αντίδραση κυβέρνησης και κράτους. Ακόμα και μπροστά στο «φάντασμα του Δεκέμβρη» η αστυνομία έκανε μια τρομερή κινητοποίηση, δημιουργώντας απροσπέλαστο τείχος διμοιριών ΜΑΤ και πιέζοντας ασφυκτικά τις πορείες (ειδικά τις μαθητικές). Ακόμα πιο αισχρό ήταν το παιδομάζωμα που εξαπέλυσε και πάλι προσάγοντας και συλλαμβάνοντας δεκάδες νέους πανελλαδικά, κυριολεκτικά για ασήμαντη ή και χωρίς αφορμή. Έφτασαν ακόμα να απαγάγουν για εφτά ώρες 15 μικρούς μαθητές, που μεταφέρθηκαν από την πλατεία Αγίου Νικολάου στο Χαλάνδρι στη ΓΑΔΑ, χωρίς να τους επιτραπεί καν η επικοινωνία με τους γονείς τους.
Στη Θεσσαλονίκη, που γίνεται πεδίο εφαρμογής αναβαθμισμένου αυταρχισμού σε όλα τα επίπεδα, η πρωινή διαδήλωση χτυπήθηκε με βαναυσότητα απο τα ΜΑΤ μπροστά στο υπουργείο. Χτυπήθηκαν άσχημα ανήλικοι μαθητές, που κυνηγήθηκαν με δακρυγόνα και ξύλο. Έγιναν αρκετές προσαγωγές και κατεληξαν σε πέντε συλλήψεις, μεταξυ αυτών δύο μέλη της ΟΚΔΕ – Εργατική Πάλη. Ακόμα και στην μακρινή Ηγουμενίτσα, όπου εκατοντάδες μαθητές βγήκαν εντυπωσιακά στο δρόμο, με αφορμή μερικά νεράντζια κατά των δυνάμεων καταστολής, η αστυνομία προχώρησε σε επίθεση κατά των παιδιών. Σε όλες τις πόλεις ασφαλίτες τσιμπούν κόσμο, ενώ στην Αθήνα καταγγέλθηκε στον αέρα από ρεπόρτερ του Στο Κόκκινο ότι υπήρχε κλούβα των ΜΑΤ γεμάτη πολύχρωμες νεανικές τσάντες, προφανώς κατάλληλα εμπλουτισμένες για να φορτωθούν σε ανυπεράσπιστους νέους και να τους ενοχοποιήσουν…
Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά. Πάνω από 2.800 μαθητές έχουν προσαχθεί την τελευταία διετία από την αστυνομία. Τρομοκρατία, φακέλωμα, νουθεσία. Ακήρυχτος πόλεμος κατά του νεολαιίστικου ριζοσπαστισμού, προσπάθεια προληπτικής καταστολής της δυνατότητας για μια ανατρεπτική – εξεγερτική απάντηση της νεολαίας και του λαού. Μια προληπτική καταστολή που δεν είναι μόνο αστυνομική, αλλά και ιδεολογική – πολιτική. Η προκλητική εμφυλιοπολεμική ανακοίνωση της ΝΔ κατά της νεολαίας του ΣΥΝ και της δικιάς της ανακοίνωσης για τον Δεκέμβρη δεν αποσκοπεί μόνο στην τρομοκράτηση των νοικοκυραίων για να μην πάνε στην αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά στη διαμόρφωση ενός ασφυκτικού κλίματος κατά της Αριστεράς, που θα πιέζει τους φορείς της σε συμμόρφωση στη νομιμότητα (κι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απελπιστικά έτοιμος γι’ αυτό), σε λείανση των αιχμών και σε αποκήρυξη των ανατρεπτικών και εξεγερτικών αναφορών. Δεν είναι τυχαίο απ’ αυτή την άποψη ότι, πέρα από τον χαρτοπόλεμο των ανακοινώσεων, η συμμετοχή των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στη διαδήλωση της Αθήνας ήταν σαφώς υποβαθμισμένη. Από την άλλη, το ΚΚΕ επιμένει σε μια αποστειρωμένη συντηρητική λογική, που αντιμετωπίζει τον Δεκέμβρη του ’08 εχθρικά.
Το μεγάλο ζητούμενο στις νέες συνθήκες είναι η αντικαπιταλιστική και ανατρεπτική Αριστερά να ανακαλύψει τις νέες φλέβες ριζοσπαστισμού μέσα σε μια νέα γενιά, που βρίσκεται αντιμέτωπη με την πιο μεγάλη αντιδραστική στροφή των τελευταίων δεκαετιών και σαρώνει όχι μόνο κάθε σιγουριά αλλά και κάθε ελπίδα για το μέλλον. Αλλά μια γενιά που δεν έχει τίποτα να χάσει μπορεί να γίνει, οπλισμένη με ένα συνειδητό κίνημα και αντικαπιταλιστικό μέτωπο, πολύ επικίνδυνη.
