X

Ένας χρόνος, συν λόγια μιας εβδομάδας…

του Διονύση Ελευθεράτου

Πώς γίναμε (;) σοφότεροι στον απόηχο της επετείου της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ

Υπό μία έννοια, η παρέλευση κά­μποσων ημερών από την πρώτη επέτειο της (πρώτης) εκλογικής επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αρκούντως ενδιαφέρουσα: Μπο­ρείς να κωδικοποιήσεις ισχυρισμούς στελε­χών του ΣΥΡΙΖΑ, απόψεις, μεταστροφές-όλα αυτά αφθονούσαν στον απόηχο της επετείου…

Είχαμε μπόλικα ενδιαφέροντα, άξια επισή­μανσης: Ακούσαμε «αριστερές» εκδοχές «κοι­νωνικού αυτοματισμού», ο οποίος τώρα ανα­ζητά στην υφή κάθε δικηγορικής γραβάτας τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον «τα­ξικό σύμμαχο» (όστις θα την πάθει ως τιμώ­μενη «παράπλευρη απώλεια») και τον «ταξι­κό εχθρό» των 25.000 ευρώ ετησίως, που θα είναι το ενδεικνυόμενο θύμα της ανένδοτης προλεταριακής επανάστασης του άξονα «κου­αρτέτο»- Μέγαρο Μαξίμου- Γ. Στουρνάρας.

Ακούσαμε μερικές ακόμη δηλώσεις μεταμέ­λειας και εκκλήσεις προς όλους μας, να ανα­γνωρίσουμε την «οξυδέρκεια» την οποία επέ­δειξε ως προς το ασφαλιστικό το αχτύπητο δί­δυμο Σημίτη-Γιαννίτση. Σωστά. «Μόνο» σε 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ ανήλθαν οι εξακρι­βωμένες απώλειες των ταμείων στην περίοδο 1999-2002 εξ αιτίας της επέκτασης του «τζό­γου» με τα αποθεματικά τους. Να κάτσουμε να «σκαλίσουμε» κάτι τέτοια; Άντε μωρέ…

Να κάνουμε θέμα, τώρα, την άτυπη αναγό­ρευση της «μαύρης εργασίας» σε… αναπτυξι­ακό μοχλό, στην εποχή του «σημιτικού εκσυγ­χρονισμού»; Να θυμηθούμε μήπως, με «κα­κεντρέχεια», ότι τότε ξεπέρασε το 11% η επι­σήμως καταγεγραμμένη ανεργία (ποσοστό-ρε­κόρ για τα έως τότε δεδομένα) και αυτό όταν η «ισχυρή Ελλάδα» καμάρωνε για τους ανα­πτυξιακούς δείκτες της;

Όχι δα.. Θα πρέπει να είναι κάποιος αφά­νταστα «μικρόψυχος» για να αρνηθεί την – όψιμη, έστω- «αναγνώριση» και… υπόκλιση στους Σημίτη και Γιαννίτση… Αλλά και ανε­πίτρεπτα αφελής (χωρίς εισαγωγικά), για να μην αντιλαμβάνεται πως εδώ ισχύει το «πες μου τι αναπολείς για να σού πω τι ετοιμάζεις». Είτε «αυτοβούλως» είτε με καρδιά βαρύτερη και από φεστιβάλ «χέβι μέταλ». Καρδιά ματω­μένη, από τους πιστωτές καταπιεσμένη, αλλά και επιπροσθέτως κοκκινισμένη. Διότι όταν οι «κόκκινες γραμμές» διαλύονται τινάζεται μπόλικη μπογιά στα πέριξ. Και οι «αριστε­ρές» καρδιές, έτσι μεγάλες και ανοιχτές που είναι, γεμίζουν πιτσιλιές.

Για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να πούμε ότι ακούσαμε και κάποιες εκφράσεις δυσφορίας για ορισμένα από τα παραπάνω, καθώς και για τη συλλήβδην «ενοχοποίηση» των αγρο­τών ως «φοροφυγάδων». Λογικό. Διότι ποιος είπε πως στις δεξιόστροφες πορείες δεν αφή­νονται «αποτυπώματα», ίχνη και των αριστε­ρών παπουτσιών; Της κοινωνίας μπήκαν «τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι», όχι της κυβέρ­νησης και του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί βαδίζουν «κα­νονικά» και γρήγορα στην προδιαγεγραμμένη (λέγε με «τρίτο μνημόνιο») ατραπό…

Τι άλλο ακούσαμε; Πως αν η κυβέρνηση απο­σύρει το ασφαλιστικό «υπάρχει ένα θέμα πα­ραμονής της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση»… Δεν είναι βρε η Βούλτεψη, ούτε ο Σαμαράς, είναι ο Αποστόλου της Αριστεράς…

Καλά, επί εφαρμογής των δυο πρώτων μνη­μονίων, η «απειλή» ήταν πως αν δεν τηρού­σαμε με θρησκευτική ευλάβεια τα συμφωνη­θέντα τότε θα μας έδιωχναν από την Ευρω­ζώνη. Τώρα, του Βαγγέλη η σοφία προειδο­ποιεί ότι θα μας διώξει όλη η … Ευρω- Μα­φία. Η ΕΕ δηλαδή. Εικάζουμε ότι το τέταρτο μνημόνιο θα εφαρμοστεί επ’ απειλή διαγρα­φής της χώρας από τον κατάλογο των ευρω­παϊκών χωρών (άλλωστε το βιοτικό μας επί­πεδο περισσότερο προς Αφρική «θα φέρνει»- Βόρειο Αφρική, αν είμαστε τυχεροί). Στο πέ­μπτο δεν θα μας χωρά ο γαλαξίας…

Ακούσαμε, επίσης, διάφορα αξιοπρόσεκτα για το τι σημαίνει «τερματισμός του κατήφο­ρου»…

Παράδειγμα: Δεν χρειάζεται να χάνεις το κέ­φι σου, εάν φέτος έχασες το επίδομα θέρμαν­σης, εξ αιτίας των νέων κριτηρίων, ή εάν κιν­δυνεύεις να εκτροχιαστείς από τη ρύθμιση για τις 100 δόσεις που τροποποιήθηκε επί τα χείρω: Εάν δεν υπέστης ονομαστική μείωση του όποιου μισθού σού απέμεινε, ουδέν υπέ­στης. Απλό…

Τόσο απλό, όσο και το απόφθεγμα πως τί­ποτα δεν χάνεις, εάν αύριο περικοπεί η σύ­νταξή σου – ίσως και δραματικά, σε σύγκρι­ση με εκείνη που υπολόγιζες να πάρεις, βά­σει των εισφορών σου. Διότι αυτό που ανέμε­νες δεν μπορεί να αποτελεί γνώμονα αποτί­μησης εκείνου που θα λάβεις. Για αυτό είναι άλλωστε διαφορετικά τα ρήματα, για να υπο­γραμμίζεται το άτοπο του παραλληλισμού…

Το τραγουδούσαν και οι… εσταυρωμέ­νοι, στην τελευταία σκηνή της ανεπανάλη­πτης ταινίας Η Ζωή του Μπράιαν των Μό­ντι Πάιθον: «Από πού έρχεσαι; Από το τίπο­τα. Πού πας; Στο τίποτα. Τι χάνεις; Τίποτα». Τι χάνεις αυριανέ συνταξιούχε, από μια σύ­νταξη που δεν έχεις λάβει ακόμη; Τίποτα. Κι αν έως σήμερα έκανες ασκήσεις επί χάρτου, για να υπολογίσεις την επάρκεια του αυρια­νού σου άρτου, μάθε πως δεν προσθαφαιρείς «μήλα και πορτοκάλια». Ειδικά όταν η πατρίς έχει μαύρα χάλια…

«Καλά, αυτό ισχύει για τον αυριανό συντα­ξιούχο», θα παρατηρήσει κάποιος. «Για τον σημερινό που θα υποστεί μείωση αποδο­χών;», θα ρωτήσει. Ε, καλά, δεν είναι προ­φανές; Για αυτόν ισχύει το «να’ σαι και ευχα­ριστημένος που παίρνεις ακόμη σύνταξη, σε μια χώρα στην οποία τόσοι τριαντάρηδες δεν έχουν κολλήσει ένα ένσημο…».

Διότι η ούτως προσδιοριζόμενη έννοια της «κοινωνικής αλληλεγγύης» δεν είναι τα χέ­ρια που «νίβουν το ένα το άλλο και τα δυο το πρόσωπο», ούτε το «κράτα με να σε κρατώ, ν’ ανεβούμε το βουνό». Είναι «κράτα με να σε κρατώ για να πέσουμε κι οι δυο». Είναι τα δυο χέρια που καλούνται σε «μπρα ντε φερ», για να νίψει τα δικά της η τρέχουσα μνημονι­ακή διακυβέρνηση…

Τι άλλο ακούσαμε; Να, πως ο κατήφορος τερ­ματίστηκε χάρη στον ΣΥΡΙΖΑ, διότι από τις 25 Ιανουαρίου έως σήμερα «δεν έκλεισε κα­νένα νοσοκομείο»…

Καλά, ας υποθέσουμε ότι δεν θα κλείσει στο ορατό μέλλον άλλο δημόσιο νοσοκομείο κι ας δεχθούμε- για λόγους μεθοδολογικούς- πως οι συνθήκες λειτουργίας όλων τους είναι «άλ­λο θέμα». Ας εικάσουμε ότι οι μελλοντικές αξιώσεις των δανειστών δεν θα φέρουν νέα λουκέτα σε νοσοκομεία ή σε σχολεία. Τι ακρι­βώς πρέπει να κάνουμε, τώρα; Να προσποι­ηθούμε ότι δεν καταλαβαίνουμε πως η συ­νολική εσωτερική υποτίμηση (μισθών, αξιών, ζωών) συντελείται με προγραμματισμό, κατά ενότητες, κατά «κεφάλαια»;

Σκεφθείτε πχ ότι στο μέλλον κυβερνά η νε­οφιλελεύθερη Δεξιά του Κυριάκου Μητσο­τάκη. Αν ο ίδιος, κάποια στιγμή «απαντήσει» στους επικριτές του, λέγοντας πως δεν ιδιω­τικοποίησε άλλο αεροδρόμιο, καθώς και ότι μόνο ένα- δυο λιμανάκια ακόμη ξεπούλησε, δεν θα είναι σαφές το σόφισμα και η «κουτο­πονηριά» του ισχυρισμού του; Αφού το εν λό­γω «πακέτο», όπως και το «κυρίως» ασφαλι­στικό, θα έχουν προηγηθεί.

Αυτό που συντελείται (και) τούτη την περίο­δο θα ήταν αδιανόητο, εάν δεν… γινόταν στα αλήθεια: Μια κοινωνία παλουκωμένη ακού­ει τον ΣΥΡΙΖΑ και τη «μνημονιακή αντιπο­λίτευση» να ερίζουν, για το ποιο τμήμα του παλουκιού αντιστοιχεί στα έργα των διαχει­ριστών των δυο πρώτων μνημονίων και ποιο στους νέο- μνημονιακούς. Φρίκη…

ΥΓ (1): Το επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ πως «πά­ει καλά» διότι «τον πολεμά λυσσωδώς η δια­πλοκή» χρήζει ειδικού σημειώματος.

ΥΓ (2): Με τόση και τέτοια «σύσφιξη σχέσε­ων» Αθήνας-Τελ Αβίβ, το (σχεδόν) απόλυ­το κενό των «προσδοκώμενων οφελών» ας το καλύψει μια ακαδημαϊκή ερώτηση: Στην όποια μελλοντική «εκπαιδευτική μεταρρύθ­μιση» να αναμείνουμε και κάποια «καινοτο­μία» του τύπου «στη Σάμπρα και τη Σατίλα το 1982 έπεσε κάμποσος συνωστισμός», ή όχι ακόμη;

prin :