Log in

Registration

Συμπόρευση μέσα στους αγώνες

Posted: February 13, 2014 / in: Αφιέρωμα, Διάλογος για τη μετωπική συμπόρευση / Comments Off on Συμπόρευση μέσα στους αγώνες

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΗΦΑΚΑΚΗΣ, ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

Ο αντικαπιταλισμός διευρύνει την απεύθυνση

Στη 2η Συνδιάσκεψή της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποφάσισε να προτείνει τη «µετωπική πολιτική συµπόρευση» σε δυνάµεις και αγωνιστές της Αριστεράς σαν βήµα για την καλύτερη παρέµβαση στους αγώνες και την ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Ήταν και εξακολουθεί να είναι σωστή απόφαση. Η εργατική αντίσταση συνεχίζεται αµείωτη σε όλα τα µέτωπα –παρά τις προσπάθειες κυβέρνησης και κυρίαρχης τάξης να την τσακίσουν µε επιστρατεύσεις, «ξαφνικούς θανάτους» κ.λπ.– και τροφοδοτεί ένα µαζικό ρεύµα προς τα αριστερά. Μέσα σε αυτό το ρεύµα ολοένα και περισσότεροι αγωνιστές αντιλαµβάνονται τα όρια και τις προσαρµογές των ηγεσιών της κοινοβουλευτικής Αριστεράς και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνεται σ’ αυτούς προτείνοντας κοινή δράση και συµπόρευση στη βάση του µεταβατικού αντικαπιταλιστικού προγράµµατος. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρότεινε να ξεκινήσει η διαδικασία της συµπόρευσης στις µάχες για έξοδο από ευρώ και ΕΕ, ενάντια στις επιστρατεύσεις, για κλιµάκωση και συντονισµό των εργατικών αντιστάσεων και στο αντιρατσιστικό – αντιφασιστικό κίνηµα, ξεκαθαρίζοντας ότι έτσι χτίζεται βήµα βήµα η δυνατότητα συνεργασίας.

∆υστυχώς στη συνέχεια πολύ λίγα βήµατα έγιναν σ’ αυτή την κατεύθυνση περιορίζοντας την πρωτοβουλία σε ένα διάλογο αντιπροσωπειών. Και σ’ αυτό το επίπεδο όµως υπάρχουν δυσκολίες λόγω διαφωνιών σε κρίσιµα πολιτικά ζητήµατα.

Το Σχέδιο Β΄ αρνείται το στόχο της αποδέσµευσης από την ΕΕ και περιορίζεται στην έξοδο από το ευρώ ως προϋπόθεση για µια «παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονοµίας» και έξοδο από την κρίση. Ο Αλέκος Αλαβάνος χρησιµοποιεί τα παραδείγµατα του Βενιζέλου και του Ρούσβελτ το 1930, της Αργεντινής των Κίρχνερ, ακόµα και της σηµερινής Ιαπωνίας του Άµπε! Ωστόσο η ελεγχόµενη διολίσθηση του εθνικού νοµίσµατος δεν αποτελεί φιλεργατική πολιτική αλλά εργαλείο τόνωσης της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων. Το «πρότυπο» της Αργεντινής σήµανε µείωση των µισθών των εργατών κατά 40% και σταδιακή αποπληρωµή του χρέους, όπως ανέλυσε ο σύντροφος από το Μέτωπο Εργατών – Αριστεράς της Αργεντινής (FIT) Κριστιάν Καστίγιο στην πρόσφατη εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Αθήνα. Γι’ αυτό η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν διεκδικεί απλά εθνικό έλεγχο πάνω στο νόµισµα αλλά ταξικό έλεγχο των εργατών στις τράπεζες, στις µεγάλες επιχειρήσεις, στα εργοστάσια που κλείνουν και σε ολόκληρη την κοινωνία. Γι’ αυτό µιλάει για αντικαπιταλιστική ρήξη και αποδέσµευση από ευρώ-ΕΕ και για εργατικό έλεγχο.

Η ρήξη πρέπει να είναι ταξική και διεθνιστική γιατί έχουµε επιπλέον να συγκρουστούµε µε ένα κάστρο του ρατσισµού, την Ευρώπη-φρούριο της Φρόντεξ, που έχει µετατρέψει τη Μεσόγειο σε νεκροταφείο µεταναστών, από τη Λαµπεντούζα µέχρι το Φαρµακονήσι. Θέλουµε να τσακίσουµε τις Συνθήκες Σένγκεν και ∆ουβλίνου όχι για να περιορίσουµε το µεταναστευτικό ρεύµα και να διώξουµε τους µετανάστες από την Ελλάδα, αλλά αντίθετα να ανοίξουµε τα σύνορα για όλους τους εργάτες. ∆ιεκδικώντας νοµιµοποίηση και πλήρη δικαιώµατα για όλους τους µετανάστες και τους πρόσφυγες, χωρίς τους δισταγµούς και τις προϋποθέσεις που βάζουν δυστυχώς διάφορες απόψεις, κινδυνεύοντας να ξεχάσουν ότι οι µετανάστες είναι µεγάλο µέρος της εργατικής τάξης που µπορεί να διευρύνει το µέτωπο των αγώνων µας, όταν τους έχουµε µαζί µας και παλεύουµε κοινά.

Υπάρχουν τέλος διαφορές γύρω από το ποια δύναµη µπορεί να υλοποιήσει το µεταβατικό πρόγραµµα και σε ποια κατεύθυνση. Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το εργατικό κίνηµα είναι ο πρωταγωνιστής που µπορεί να ανατρέψει την κυβέρνηση και να ανοίξει το δρόµο για να περάσει ο πλούτος και η εξουσία στα χέρια των εργαζοµένων. Για πολλές δυνάµεις της Αριστεράς αυτός ο στόχος είναι «υπεραισιόδοξος», αν όχι ουτοπικός. Χρειάζεται, λένε, δηµιουργία «πολιτικού µετώπου» που θα δώσει ώθηση στις µάζες και θα διεκδικήσει και την κυβερνητική εξουσία. Αυτές οι απόψεις, όσο κι αν θέλουν να διαφοροποιηθούν από τη λογική των ηγεσιών του ΣΥΡΙΖΑ (και του ΚΚΕ), στο τέλος αναπαράγουν τα ίδια αδιέξοδα «ρεαλιστικής διακυβέρνησης» στο πλαίσιο του συστήµατος. Επιπλέον οδηγούν κάποιες από τις δυνάµεις της συµπόρευσης να πιέζουν για «µινιµάρισµα» των αντικαπιταλιστικών αιχµών στο πρόγραµµα που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Η αντικαπιταλιστική ανατροπή δεν είναι ιδεολόγηµα αλλά η εργατική εναλλακτική στην περίοδο της πιο βαθιάς κρίσης του συστήµατος. Ο αντικαπιταλισµός δεν «στενεύει» την απεύθυνση, αντιθέτως διευρύνει το ακροατήριο της Αριστεράς, που θέλει να προχωρήσει πέρα από τα αδιέξοδα της ρεφορµιστικής διαχείρισης. Όχι µόνο δεν πρέπει να εγκαταλειφτεί, αλλά αντίθετα πρέπει να ριζώσει περισσότερο στο εργατικό κίνηµα.

Με ανοιχτά αυτά τα ζητήµατα η διαδικασία της συµπόρευσης πρέπει να επικεντρωθεί, µέσα στο κρίσιµο εξάµηνο της ελληνικής προεδρίας, στην κοινή δράση για να κλιµακωθούν οι απεργίες και να προχωρήσουν οι συντονισµοί από τα κάτω, στις µάχες ενάντια στο ρατσισµό και τους φασίστες κ.λπ. Για να µην κινδυνέψει να εκφυλιστεί σε «κοπτοραπτική» πλαισίων εκλογικής συνεργασίας χωρίς αρχές.

© Some rights reserved 2018 - ΠΡΙΝ Παλιά μορφή και προηγούμενα άρθρα