Log in

Registration

«Α, ώστε οι Καταλανοί είναι παρτάκηδες»…

Posted: October 15, 2017 / in: Οι Καταλανοί στο απόσπασμα, Πρινίσματα Εποχής / Comments Off on «Α, ώστε οι Καταλανοί είναι παρτάκηδες»…

του Διονύση Ελευθεράτου

Μια πρακτική δεκαετιών, που τώρα φθάνει σε απόγειο αυθαιρεσίας και παραλογισμού

Άντε, πάλι τα ίδια… Κάθε φορά που μια ευρωπαϊκή κοινωνία δείχνει να προσανατολίζεται σε ατραπούς ενοχλητικές για το διευθυντήριο της ΕΕ και λοιπές «πολιτικώς ορ­θές», «φιλελέδικες» δυνάμεις, ε, τότε γίνεται το σύνηθες: Ένας δυσφημιστικός, προπαγανδιστι­κός χείμαρρος αναλαμβάνει να ενοχοποιήσει το ίδιο το …DNA των «απροσάρμοστων». Η Κα­ταλονία δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαί­ρεση. Εν προκειμένω, μάλιστα, η «πεπατημέ­νη» αυτή είναι –ειδικά εδώ στην Ελλάδα– τόσο υστερική και ασυνάρτητη, ώστε μάλλον χρειά­ζεται για χάρη της κάποια τροποποίηση η γνω­στή ρήση: Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια λω­λο-Στεφανή μου…

Προτού ακόμη καταφθάσει η Κυριακή του ματωμένου –λόγω κατασταλτικού οργίου– δη­μοψηφίσματος, σε διάφορα εγχώρια sites έβλε­πες ορισμένα ιστορικά στοιχεία για τους Κατα­λανούς. Μόνο τα δημοσιεύματα αυτά παραήταν …πρεσβυωπικά: Εστίαζαν στα πολύ, πολύ μακρι­νά. Πήγαιναν στις αρχές του …14ου αιώνα. Για­τί; Για να …ξεστραβωθούν οι αναγνώστες. Να μάθουν πόσο βίαια φέρθηκαν οι Καταλανοί μι­σθοφόροι στη Βόρεια Ελλάδα, προτού κυριαρ­χήσουν στην Κεντρική, καθώς και στην Αθήνα. Κατά τις ημέρες εκείνες, προ του δημοψηφίσμα­τος, περισσότερα διάβαζες για τη σύγκρουση των Καταλανών με τους …Φράγκους, το 1311 μ.Χ. στη μάχη της Κωπαΐδας, παρά για την πε­ρίοδο του Φράνκο και τη μεταχείριση την οποία η άθλια δικτατορία του επεφύλαξε σε Καταλα­νούς και Βάσκους.

Έπρεπε, βλέπετε, να εμπεδώσει το εγχώριο πόπολο το «δίδαγμα»: Δεν αξίζει καμία συμπά­θεια το κίνημα των Καταλανών, διότι οι πρόγο­νοί τους έκαναν τους δικούς μας να υποφέρουν. Πριν από έξι -και βάλε- αιώνες. Τόσο παιδικό; Τόσο κουτοπόνηρο; Τόσο.

Έπειτα από την 1η Οκτωβρίου ο καθεστωτι­κός χείμαρρος επανήλθε σοβαρότερος, κυλώ­ντας μέσω ιστοσελίδων και καναλιών. Για να εκ­πέμψει το εξής μήνυμα: Οι Καταλανοί δεν είναι αυτοί που νομίζετε. Πρόκειται για «ράτσα» φι­λάργυρη, υπεροπτική, αδιάφορη για τους άλ­λους, ιδιοτελή… Διεκδικούν ανεξαρτησία ή, του­λάχιστον, διευρυμένη αυτονομία, ακριβώς επει­δή είναι «παρτάκηδες» που δεν θέλουν να δί­νουν «νερό στον άγγελό τους», ούτε πόρους για την Ανδαλουσία.

Πάει και τελείωσε, αυτό είναι και μην ψάχνε­τε για τίποτα άλλο. Ούτε τις ιστορικές και ιδε­ολογικές ρίζες του καταλανικού ζητήματος, μα ούτε και το «κατόρθωμα» που έκανε το 2010 η κυβέρνηση Ραχόι, προσφεύγοντας στο ισπανι­κό Συνταγματικό Δικαστήριο και φαλκιδεύο­ντας το συμφωνηθέν, τέσσερα χρόνια νωρίτε­ρα, καθεστώς αυτονομίας της Καταλονίας. Ένα προέχει να μάθει ο κόσμος: Βασικό χαρακτηρι­στικό των Καταλανών είναι πως νοιάζονται μό­νο για «το τομάρι τους»… Έλεος! Πόσο ανόη­τος, υποκριτής ή άσχετος πρέπει να είναι κά­ποιος για να αποδώσει αυτήν την ιδιότητα –υπο­τιθέμενο βασικό χαρακτηριστικό-–σε μια κοινω­νία, από την οποία τον περασμένο Φεβρουάριο «ξεπήδησε» εκείνη η συγκλονιστική διαδήλω­ση 300.000 ανθρώπων, που αξίωσαν να γίνουν δεκτοί 16.000 πρόσφυγες-μετανάστες, όπως εί­χε δεσμευτεί η ισπανική κυβέρνηση; Σε εκείνη τη διαδήλωση της Βαρκελώνης «κατέβηκε» κό­σμος που αντιστοιχεί στο 19% του πληθυσμού της πόλης ή, έστω, στο 10%, αν κάποιος δεχθεί την –κάπως μυωπική– εκτίμηση της αστυνομί­ας, για περισσότερους από 160.000 διαδηλωτές.

Συλλαμβάνουν άραγε τα μεγέθη οι ανόητοι; Όσος κόσμος συγκεντρώθηκε στη Βαρκελώνη για να ζητήσει στέγαση και περίθαλψη προσφύ­γων και μεταναστών, δεν μαζεύτηκε αθροιστι­κά σε όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πόλεις — όπου, εν πάση περιπτώσει, έγιναν τέτοιες κινή­σεις, αντίβαρα στον διογκούμενο ρατσισμό, από απαρχής εμφυλίου πολέμου στη Συρία. Δεν έχει προηγούμενο αυτό που συνέβη στη Βαρκελώνη. Αυτή λοιπόν η κοινωνία, βρε φαιδροί, θέλετε να πιστέψουμε ότι έχει τον «φιλοτομαρισμό» στον πυρήνα του συστήματος αξιών της; Πόσο έρε­βος, πια, μπορεί να χωρέσει η προπαγάνδα σας;

Αλλά, είπαμε: Ναι μεν στην περίπτωση της δυσφήμισης των Καταλανών η εμπάθεια έφθα­σε σε απίστευτα, δυσθεώρητα επίπεδα, όπως άλ­λωστε και ο …συντελεστής αυθαιρεσίας του ενα­ντίον τους αφοριστικού «κατηγορητηρίου», η πρακτική αυτή όμως δεν είναι τωρινή. Στον «άλ­φα» ή τον «βήτα» βαθμό, ισχύει από το 1992. Τότε που οι Δανοί καταψήφισαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ κι έπεσαν πάνω τους «ιεροεξε­ταστικά» τάγματα του …δημοκρατικού «ευρω­παϊκού ιδεώδους», για να τους αναγκάσουν να ξαναψηφίσουν (όπως κι έγινε). Τότε που ανα­καλύφθηκαν χίλια μύρια …φυλετικά κουσού­ρια στο DNA των Δανών. Τότε που ο ημέτερος Θόδωρος Πάγκαλος είχε εκστομίσει το αμίμη­το: «Οι Δανοί; Και πότε …πολέμησαν αυτοί;».

Εμείς, βεβαίως, θυμόμασταν από το μάθη­μα Νεώτερης Ευρωπαϊκής Ιστορίας του Λυκεί­ου ότι οι Δανοί πολεμούσαν στον Τριακοντα­ετή Πόλεμο, του 17ου αιώνα. Φαίνεται όμως ότι το 1992 δεν είχαν πιάσει ακόμη δουλειά οι σκαφτιάδες της Ιστορίας, που έφθασαν έως το 1.300 μ Χ για να μας πείσουν ότι οι Κατα­λανοί είναι εκ παραδόσεως …ανθέλληνες. Έτσι έμεινε ο Πάγκαλος ανενημέρωτος ιστορικά κι εμείς με μια απορία: Γιατί στην ευχή μόνο οι «μπαρουτοκαπνισμένοι» λαοί έχουν …ηθικό δι­καίωμα να αποφαίνονται για το μέλλον τους;

Τα «εξ αμάξης» άκουσαν οι Ιρλανδοί, για τα εθνικά τους «βίτσια», όταν καταψήφισαν τις Συνθήκες της Νίκαιας (2001) και της Λισαβό­νας (2008). Έγιναν πάλι φυσιολογικοί, όταν τις αποδέχθηκαν, στα καθιερωμένα …δεύτερα ημι­χρόνια των δημοψηφισμάτων. Αλλά με «αστε­ρίσκους». Διότι για να υπερψηφίσουν οι Ιρ­λανδοί τη Συνθήκη της Νίκαιας, τον Οκτώ­βριο του 2002, χρειάστηκε να διασφαλίσει η χώρα τους την εξαίρεσή της από τυχόν στρα­τιωτικές επιχειρήσεις της ΕΕ. Είδατε; Κάτι τέ­τοια τους φόβιζαν τους άκαπνους, που δεν κα­τάλαβαν ποτέ γιατί προϋπόθεση ουσιαστικής ένταξης στην «Ευρώπη της ειρήνης» ήταν η πολεμική ετοιμότητα Ε, ρε Πάγκαλο που χρει­άζονταν κι αυτοί…

Το 2005 το Ευρωσύνταγμα «ναυάγησε» στα δημοψηφίσματα της Γαλλίας (τον Μάιο) και της Ολλανδίας (τον Ιούνιο). Αμέσως ματαιώθηκαν …δημοκρατικότατα όσα είχαν προγραμματιστεί ανά την Ευρώπη, το δε Ευρωσύνταγμα μετακό­μισε στη Συνθήκη της Λισσαβόνας. Με περισσή ευκολία και απελπιστικά ελλιπή αναλυτική διά­θεση, το «όχι» των Γάλλων και των Ολλανδών αποδόθηκε, περίπου, στο παλιό τους …αποικι­οκρατικό παρελθόν (έως την ημέρα της ψηφο­φορίας, πάντως, μια χαρά λαοί θεωρούνταν).

Βεβαίως, ειδικά στη Γαλλία, την καταψήφιση του Ευρωσυντάγματος κάθε άλλο παρά δεξιές αντιλήψεις τη σφράγισαν. Το «όχι» σάρωσε στον αγροτικό πληθυσμό, ως αποτέλεσμα της ανη­συχίας για τις συνέπειες των νεοφιλελεύθερων συνταγών στον πρωτογενή τομέα και το διεθνές εμπόριο. Το «όχι» το τροφοδότησε η δυσφο­ρία για την πολιτική του Σιράκ, αλλά και ο δι­καιολογημένος φόβος για το μέλλον των -ισχυ­ρών, στη Γαλλία- κοινωνικών κεκτημένων. Χά­ρη στο «όχι» ξεπήδησε το κίνημα του Μελαν­σόν από το σοσιαλιστικό κόμμα. Αλλά, δεν βα­ριέστε, η «ετυμηγορία» ήταν ήδη δεδομένη: Οι Γάλλοι καταψήφισαν, διότι είναι ψηλομύτες που νοσταλγούν το αποικιοκρατικό παρελθόν τους. Κι αφού βρέθηκε η λύση δια πάσα νόσο και πά­σα …ανταρσία, κάπως έτσι, τόσο απλά και μονο­σήμαντα, «εξηγήθηκε» και η επιλογή των Βρε­τανών για το Brexit (ορισμένες επισημάνσεις για αυτήν την «επιχειρηματολογία» είχαμε κά­νει στο Πριν της 3/7/16, σε σημείωμα με τίτλο «Ξυδάκι, ευρώ-πληκτοι»).

Τώρα ήλθε η σειρά των Καταλανών… Για την υπόθεσή τους, αλλά και για την πολιτική-ιδεο­λογική ανομοιογένεια στο μπλοκ που επιζητεί ανεξαρτησία, έχουμε να συζητήσουμε πολλά. Όσα τους «χρεώνει» όμως ο «μετα-μοντέρνος» καθεστωτικός ρατσισμός, δεν σηκώνουν πολλή συζήτηση. Χλεύη σηκώνουν. Λοιδορία. Απόλυ­τη, ασταμάτητη, ανελέητη…

© Some rights reserved 2017 - ΠΡΙΝ Παλιά μορφή και προηγούμενα άρθρα