Log in

Registration

Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, απολογητής και στήριγμα της κυβερνητικής πολιτικής

Posted: April 17, 2017 / in: Πολιτικη, Πρωτοσελιδο / Comments Off on Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, απολογητής και στήριγμα της κυβερνητικής πολιτικής

ΕΥΘΥΜΗΣ ΦΛΕΓΚΑΣ*

Ολοκληρώθηκαν στις 9 Απριλίου οι συνεδριακές διαδικασίες της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, οι πρώτες μετά την διάσπαση που έγινε το καλοκαίρι του 2015. Η πολιτική κατεύθυνση που χάραξε το συνέδριο, όπως αυτή αποτυπώνεται από τις θέσεις του Κεντρικού Συμβουλίου, ταυτίζεται πλήρως με την κατεύθυνση που βάζει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβέρνηση-υλοποιητής των μνημονιακών πολιτικών και της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.

 

 

 

«Ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα» παραμένει στρατηγική κατεύθυνση και περνά, σύμφωνα με τις αποφάσεις του συνεδρίου και του ΚΣ, όχι μόνο από την παραμονή στην ΕΕ αλλά, από ό,τι φαίνεται, και από τα …μνημόνια!

 

Το σύνολο των Θέσεων της νεολαίας του κυβερνώντος κόμματος επιχειρεί να απαλλάξει τον ΣΥΡΙΖΑ από τις τεράστιες ευθύνες που έχει για την υλοποίηση των αντιλαϊκών πολιτικών που ασκεί, χαρακτηρίζοντας την υπογραφή των μνημονίων ως «αναγκαίο συμβιβασμό», ο οποίος «επιβάλλεται από τους αρνητικούς συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί τόσο εγχώρια όσο και διεθνώς». Προσπαθεί να αποκρύψει το βάθος και την αντιδραστικότητα των μεταρρυθμίσεων που προωθούν τα μνημόνια που υπέγραψε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και να «ωραιοποιήσει» την αντιλαϊκή -δική της πολιτική- αντιπαραβάλλοντας τα ελάχιστα μέτρα προστασίας που πήρε για τις πιο εξαθλιωμένες κοινωνικές ομάδες. Μάλιστα, σύμφωνα με τις θέσεις του ΚΣ της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς, παρά την άσκηση αστικής πολιτικής, η στρατηγική κατεύθυνση παραμένει «ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα»! Ένας σοσιαλισμός που κατά τη νεολαία ΣΥΡΙΖΑ δεν περνάει μόνο από την παραμονή στην ΕΕ αλλά, από ό,τι φαίνεται, και από τα …μνημόνια.

«Πυρήνα» της πολιτικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ και της νεολαίας του αποτελεί η θεώρηση ότι στην περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, η οποία συνοδεύεται από την κρίση του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος, συγκροτούνται δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα: Από τη μία, των υπέρμαχων του νεοφιλελευθερισμού και από την άλλη, εκείνων που αμφισβητούν την λιτότητα και παλεύουν για δημοκρατία. Έτσι, ενώ αναγνωρίζεται ότι ο νεοφιλελευθερισμός παραμένει ηγεμονικός παρά την κρίση του, η λύση -σύμφωνα πάντοτε με τις Θέσεις- βρίσκεται στην συγκρότηση και έκφραση στο πολιτικό πεδίο μιας ριζοσπαστικής πρότασης η οποία παλεύει για κατάργηση της λιτότητας, για υπεράσπιση της εργασίας και για δημοκρατία. Με απλά λόγια προτείνεται η συγκρότηση ενός αντι-νεοφιλελεύθερου μετώπου που πολιτικά θα εκφράζεται από δυνάμεις από την Αριστερά μέχρι τη σοσιαλδημοκρατία κλπ. Αυτό το «αντι-νεοφιλελεύθερο» στρατόπεδο είναι που θα ηγηθεί της μάχης εντός της Ευρώπης για την αλλαγή των συσχετισμών, την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των πιο φτωχών τάξεων και τη δημιουργία μιας πιο «δημοκρατικής» ΕΕ.

Η συγκεκριμένη πολιτική πρόταση αποτελεί μια -στα λόγια- παραδοσιακή έκφραση ενός ρεφορμιστικού-ευρωκομμουνιστικού ρεύματος, δεν διαπνέεται απλώς από αυταπάτες, αλλά αποτελεί σκέτη υποκρισία και κοροϊδία, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη τα συμπεράσματα από την έως τώρα διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και την οριστική  αστική ενσωμάτωσή του. Άλλωστε, οι αντιλαϊκές πολιτικές της ΕΕ, η διαρκής λιτότητα και η επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα των λαών της Ευρώπης δεν οφείλονται απλώς στον «νεοφιλελεύθερο μανδύα» που έχει δήθεν καλύψει την ΕΕ, αλλά στα ίδια τα δομικά χαρακτηριστικά αυτού του ιμπεριαλιστικού μηχανισμού του κεφαλαίου και των πολυεθνικών μονοπωλίων. Αποδοχή της ΕΕ σημαίνει αποδοχή του διαρκούς ευρωμνημονίου, του συμφώνου σταθερότητας και όλων των αντεργατικών κατευθύνσεων που προωθεί. Γι’ αυτό και η ΕΕ δεν αλλάζει, αλλά μόνο ανατρέπεται.

Παραπέρα, η «συριζαίικη σκέψη», όπως αποτυπώνεται στις Θέσεις της νεολαίας, αποδίδει την άσκηση δεξιάς-αστικής πολιτικής από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην επικράτηση του νεοφιλελεύθερου δόγματος εντός της ΕΕ και προτείνει ως λύση για τα λαϊκά στρώματα την καπιταλιστική ανάπτυξη (εντός ευρώ και ΕΕ) που διακηρύττει ότι θα είναι με «κοινωνικό πρόσημο», δηλαδή μια αναδιανομή κεϋνσιανού τύπου. Η πρόταση αυτή, που προφανώς επιδιώκει να είναι σε αγαστή συνεργασία με το ελληνικό κεφάλαιο και τα ευρωπαϊκά μονοπώλια, προβάλλεται από τον ΣΥΡΙΖΑ ως βάση πολιτικών συμμαχιών με όλες τις δυνάμεις, τόσο εντός συνόρων όσο και σε επίπεδο ΕΕ, που αντιτίθενται στην λιτότητα του γερμανικού άξονα. Υποστηρίζει ότι οι «αναγκαίες» υποχωρήσεις και ο έντιμος συμβιβασμός με τους δανειστές, σε συνδυασμό με την διαπραγμάτευση για μια ευνοϊκότερη μεταχείριση του χρέους, θα μπορέσουν δήθεν να ανοίξουν μια ρωγμή ώστε να απεμπλακεί η Ελλάδα σταδιακά από τα μνημόνια και να ευοδωθεί η πολιτική του πρόταση. Αυτά τα επιχειρήματα αποτελούν μέγιστη κοροϊδία και προσπάθεια εξαπάτησης του λαού και της νεολαίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά το ότι οι Θέσεις του ΚΣ της νεολαίας του υποστηρίζουν με υποκριτικό τρόπο το αντίθετο, δεν ασκεί απλώς νεοφιλελεύθερες πολιτικές με σκοπό έναν «προσωρινό τακτικό ελιγμό» μέχρι να αλλάξουν οι συσχετισμοί στην ΕΕ, αλλά συμβάλλει δυναμικά στην προώθηση όλων των νεοφιλελεύθερων-καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που χρειάζεται το κεφάλαιο στην προσπάθεια για το ξεπέρασμα της κρίσης του. Η βαθύτερη ουσία των μνημονιακών πολιτικών και των αντιδραστικών αστικών μεταρρυθμίσεων θα παραμείνει, ακόμα και αν απεμπλακεί η Ελλάδα από τα μνημόνια, ενώ θα υπάρχει ταυτόχρονα και το διαρκές ευρωμνημόνιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπροσωπεύει τον πολιτικό υλοποιητή ενός συνολικού στρατηγικού σχεδίου του ελληνικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου, που περιλαμβάνει την αντιδραστική αναδόμηση της ελληνικής οικονομίας και την σαρωτική επίθεση στα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας και των μικρομεσαίων στρωμάτων, με σκοπό την αύξηση της κερδοφορίας των μονοπωλιακών κεφαλαίων της ΕΕ. Επιχειρεί να καθιερωθεί ως ο δεύτερος και «προοδευτικός» πόλος εντός του πολιτικού χάρτη, συγκροτώντας με την «αντιδραστική» ΝΔ έναν νέο δικομματισμό.

Γι’ αυτόν το λόγο, μπορεί φαινομενικά να συγκρούεται με τμήματα του  επιχειρηματικού κατεστημένου (πχ τηλεοπτικές άδειες) χτυπώντας δήθεν την ασυδοσία, αλλά την ίδια στιγμή δημιουργεί ισχυρούς δεσμούς με άλλα τμήματα του εγχώριου και ξένου κεφαλαίου, προσπαθώντας να εκφράσει και τα ειδικά συμφέροντά τους (πχ αποκρατικοποιήσεις, αναπτυξιακός νόμος κλπ). Ταυτόχρονα, προσπαθεί να κρατήσει επαφή με το όνομα της Αριστεράς, προβαίνοντας σε συμβολικές κινήσεις, όπως η εγκαινίαση του Μουσείου του Μπελογιάννη, οι συχνές αναφορές και επικλήσεις ιστορικών μορφών του κομμουνιστικές κινήματος κλπ.

 

*μέλος του ΚΣ της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση

 

Πιο ριζοσπαστικός λόγος, εξίσου αντιδραστικό περιεχόμενο

 

Μονόδρομος για τη νεολαία το οριστικό διαζύγιο από τις λογικές διαχείρισης και ήττας

 

Ειδικά στα κομμάτια που αναφέρονται στη νέα γενιά, οι θέσεις του ΚΣ διαπνέονται από μεγάλες αντιφάσεις. Αυτό είναι λογικό και αναμενόμενο, καθώς από τη μια, η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να επικοινωνήσει με το ριζοσπαστισμό της νέας γενιάς (με σκοπό σε δεύτερο χρόνο να τον ενσωματώσει), γι’ αυτό και υιοθετεί έναν πιο ριζοσπαστικό και αντισυστημικό λόγο από τον πολιτικό της φορέα. Από την άλλη, όμως, η πραγματικότητα είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από τα μνημόνια, υλοποιεί την πιο επιθετική πολιτική απέναντι στα δικαιώματα των νεολαίων.

Για παράδειγμα, αναγνωρίζεται από το κείμενο ότι οι νέοι εργαζόμενοι δουλεύουν με τις πιο άθλιες εργασιακές συνθήκες, το οποίο αποδίδεται στη «νεοφιλελεύθερη αποσάθρωση» -πουθενά, όμως, δεν γίνεται μια αυτοκριτική για το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ στην προώθηση αυτών των σχέσεων. Μάλιστα, το μόνο που αντιπροτείνεται είναι η παροχή κάποιων ψίχουλων, με την μορφή επιδομάτων ενοικίου, παιδιών κτλ, που δεν αμφισβητούν σε καμία περίπτωση τον ασφυκτικό πυρήνα της αντιλαϊκής πολιτικής που διαμορφώνεται για την νεολαία και με ευθύνη ΣΥΡΙΖΑ (υποκατώτατος μισθός κτλ).

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και στο θέμα της όξυνσης της καταστολής και περιστολής των λαϊκών ελευθεριών, μιας και οι ευθύνες, σύμφωνα με τις Θέσεις, βρίσκονται στη μορφή που έχουν λάβει οι κατασταλτικοί μηχανισμοί  του κράτους και στην ύπαρξη «ακροδεξιών θυλάκων» εντός τους -αποκρύπτοντας, έτσι, ότι η καταστολή αποτελεί συνειδητή επιλογή και της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να υλοποιήσει τις αντιλαϊκές πολιτικές της. Τέλος, η στάση της κυβέρνησης στο ζήτημα του προσφυγικού-μεταναστευτικού κρίνεται από τις Θέσεις ως θετική και προοδευτική, βαφτίζοντας τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των προσφύγων ως «χώρους υποδοχής» και παραβλέποντας ότι η συμφωνία για την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, σε συνδυασμό με τη δική της πολιτική, έχει οδηγήσει στη δολοφονία εκατοντάδων προσφύγων και μεταναστών.

Η νεολαία που τον Ιούλιο του 2015 αψήφησε μαζικά τους εκβιασμούς και στήριξε το «Όχι» στα μνημόνια και την ΕΕ, η νεολαία που υφίσταται τις πιο άθλιες εργασιακές συνθήκες και που αν δεν ανατραπούν οι πολιτικές του κεφαλαίου θα αποτελέσει την πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες, δεν πρέπει να γίνει η νεολαία του «NO FUTURE», όπως σχεδιάζουν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και σύσσωμο το αστικό μπλοκ. Όλη η πορεία των τελευταίων χρόνων και η αναπόφευκτη αστική ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν ότι για να μπορέσουν να ζήσουν η νεολαία και συνολικά ο λαός χωρίς λιτότητα, εξαθλίωση, εκμετάλλευση, πολέμους και φασισμό,  οφείλουν να πάρουν οριστικό διαζύγιο από τις λογικές διαχείρισης και ήττας που προωθεί η ρεφορμιστική και υποταγμένη Αριστερά. Και ταυτόχρονα, να βάλουν στην προμετωπίδα του αγώνα τους τη σύγκρουση-έξοδο από ΕΕ-ΝΑΤΟ και την ανατροπή όλων των αντιλαϊκών πολιτικών, για να χάσει πλούτο και εξουσία το κεφάλαιο και να χαραχθεί ο μόνος πραγματικός δρόμος που οδηγεί στην κοινωνική απελευθέρωση -του σοσιαλισμού-κομμουνισμού του 21ου αιώνα.

 

 

 

 

 

 

© Some rights reserved 2017 - ΠΡΙΝ Παλιά μορφή και προηγούμενα άρθρα