Log in

Registration

Διεθνείς «θεσμικοί» υποκριτές…

Posted: July 25, 2016 / in: Πρινίσματα Εποχής, Πρωτοσελιδο / Comments Off on Διεθνείς «θεσμικοί» υποκριτές…

Η «απέχθεια» για τις χούντες και τη θανατική ποινή -και λίγες ασκήσεις μνήμης

του Διονύση Ελευθεράτου

Το πρόβλημα με τις λέξεις είναι ότι δεν ξέρεις από ποια στόματα πέ­ρασαν», παρατήρησε κάποτε ο Βρετανός θεατρικός συγγραφέ­ας, Ντένις Πότερ. Έλα όμως που πολλές λέξεις χάνουν το νόημά τους και κατα­ντούν ηχητικές καρικατούρες, ακριβώς επειδή ξέρουμε από ποια στόματα εκπορεύονται. Πα­ράδειγμα, τα δραματικά γεγονότα της Τουρκί­ας. Εκεί όπου το αποτυχημένο πραξικόπημα επιτάχυνε τον αχαλίνωτο αυταρχισμό του Ερ­ντογάν. Αχαλίνωτη αποδεικνύεται όμως και η υποκρισία. Μια καθεστωτική έξη, ικανή να στραπατσάρει κάθε λέξη.

Σύμπας ο «πολιτισμένος κόσμος», από Ουά­σιγκτον και Ν. Υόρκη μέχρι Βρυξέλλες, διαλά­λησε την απέχθειά του προς τα πραξικοπήμα­τα, τις ερπύστριες που ανατρέπουν εκλεγμένες κυβερνήσεις, κλπ, κλπ. Μπορεί να μην το έκα­νε αμέσως με κατηγορηματικότητα, «σύμπας», μπορεί να περίμενε να διαπιστώσει «πού θα καθόταν η μπίλια», αλλά ας «μη γίνουμε μπί­λιες» και γι’ αυτό. Τελικά διατρανώθηκε η αρ­χή πως ούτε μια αλά Ερντογάν διακυβέρνηση μπορεί να δικαιολογεί χούντες.

Είναι, όμως, νεφελώδες από πότε ακριβώς ισχύει η εν λόγω αρχή και πλήρως εξακριβω­μένος ο κανόνας, βάσει του οποίου αυτή ανα­στέλλεται ανά πάσα στιγμή. Διότι μια χαρά δι­αθέσεις τρέφει ο «πολιτισμένος» δυτικός κό­σμος πχ για τη φρικώδη αιγυπτιακή χούντα του Αμπντούλ Φατάχ αλ-Σίσι, που ανέτρεψε με πραξικόπημα την εκλεγμένη από το λαό κυ­βέρνηση. Μια χούντα που έχει δολοφονήσει χιλιάδες πολίτες, έχει κάνει τα βασανιστήρια ρουτίνα, έχει ρίξει στις φυλακές δεκάδες χιλιά­δες ανθρώπους, συχνά δε χωρίς να υποβλη­θεί στον …γραφειοκρατικό κόπο να διατυπώ­σει κατηγορίες εναντίον τους.

Ακούσατε εσείς «θεσμικές» φωνές διαμαρ­τυρίας, στην «πολιτισμένη» και «δημοκρα­τική» Δύση; Μάλλον όχι. Κάποιες σποραδι­κές …«νουθεσίες» ή εκφράσεις ηπιότατης δυ­σφορίας ηχούσαν σαν βαριεστημένες παρα­τηρήσεις κηδεμόνα προς το ζωηρό παιδί του. Ήταν περισσότερο πράες και από τις συνήθεις, «ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος» διαμαρτυρίες για τους ασταμάτητους, εγκληματικούς ισραη­λινούς εποικισμούς στα παλαιστινιακά εδάφη.

Η άθλια χούντα της Αιγύπτου είναι λοιπόν … αξιοσέβαστη, αλλά -για να μην ξεχνιόμαστε- και «στρατηγικός εταίρος» της κυβέρνησης Τσίπρα, λόγω του «άξονα» Αθήνας, Λευκωσί­ας, Καΐρου και Τελ Αβίβ, από τον οποίο κρέ­μονται …αόρατα οφέλη για την Ελλάδα (ω, ναι, ακόμη αναζητούνται). Όπως ακριβώς παρέ­μενε αξιοσέβαστο το «βολικό» καθεστώς του Μπαχρέιν, όταν έπνιγε στο αίμα -με τη συν­δρομή και αρμάτων μάχης της Σαουδικής Αραβίας- τη δημοκρατική «αραβική άνοιξη» της σιιτικής πλειονότητας, τις διαδηλώσεις άο­πλων πολιτών. Εν αντιθέσει πχ προς τον Κα­ντάφι που έχανε σε μία νύχτα την ιδιότητα του «ανανήψαντος συμμάχου» και γινόταν -πά­λι- προσωποποίηση της τυραννίας…

«Η απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία ανακαλεί μνήμες του 1980 ή και Λατινικής Αμερικής σε ακόμη παλιότερες δεκαετίες», σχολίασαν κάποιοι. Γιατί, όμως, πήγαν τόσο πίσω, ως προς την αμερικανική ήπειρο; Απρί­λιος του 2002 ήταν, όταν οι ΗΠΑ και η Ισπα­νία, που τότε προήδρευε στην ΕΕ, πάσχιζαν να στηρίξουν τους πραξικοπηματίες της Βενε­ζουέλας, οι οποίοι φιλοδόξησαν –ανεπιτυχώς- να ανατρέψουν την κυβέρνηση του εκλεγμέ­νου προέδρου Ούγκο Τσάβες.

Ας θυμηθούμε: Στο μικρό χρονικό διάστημα της (φαινομενικής) κυριαρχίας τους, δηλαδή προτού προσκρούσουν στη λαϊκή κινητοποί­ηση και την απροθυμία πολλών στρατιωτικών μονάδων να τους ακολουθήσουν, οι πραξικο­πηματίες στη Βενεζουέλα πρόλαβαν να καταρ­γήσουν το Σύνταγμα, να διαλύσουν τη Βου­λή και το Ανώτατο Δικαστήριο, να απολύσουν όλους τους διοικητές περιφερειών και τους δη­μάρχους των πόλεων.

Όλες οι εξουσίες θα συγκεντρώνονταν σε ένα πρόσωπο, τον Πέδρο Καρμόνα. Προτού γίνει δικτάτορας ενός 24ώρου, ο Καρμόνα διέθε­τε μια «κανονική», προεδρική ιδιότητα: Ήταν πρόεδρος της …Ένωσης Εργοδοτών της χώ­ρας! Αποδείχθηκαν όλα αυτά ασύμβατα προς τις «δημοκρατικές αξίες» της καπιταλιστικής Δύσης; Αυτό δα έλειπε… Αντιθέτως, οι πρε­σβευτές των ΗΠΑ και της Ισπανίας στο Κα­ράκας, Τσαρλς Σαπίρο και Μανουέλ Βιτούρο αντιστοίχως, έσπευσαν να προσφέρουν «ντε φάκτο» αναγνώριση στους πραξικοπηματίες.

Όσο για την …οργανική σχέση του πραξικοπή­ματος εκείνου με την Ουάσινγκτον, δεν χρει­αζόταν να αξιολογήσει κανείς τις καταγγελίες του Τσάβες: Αρκεί να διάβαζε το Νιούσγου­ικ που αποκάλυψε ότι ο «δίαυλος επικοινω­νίας» λειτουργούσε από τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους. Αρκεί να διάβαζε τους Τάιμς της Ν. Υόρκης που «έβγαλαν στη φόρα» την πλη­θώρα των συναντήσεων που είχαν οι τύποι αυτοί, συμπεριλαμβανομένου και του επίδο­ξου «Πινοσέτ του 21ου αιώνα» Πέδρο Καρ­μόνα, με τους αξιωματούχους της …«μεγάλης χώρας -προστάτιδας της ελευθερίας». Αρκεί να μάθαινε για την τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον Καρμόνα, την ημέρα του πρα­ξικοπήματος (12/4/2002), ο Ότο Ράιχ, υφυ­πουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, αρμόδιος για θέματα Λατινικής Αμερικής. Αρκεί, τέλος, να άκουγε τον ίδιο τον εκπρόσωπο του Λευκού Οίκου, Α. Φλάισερ, να παραδέχεται -αναγκα­στικά- ότι είχαν γίνει, όντως, οι αποκαλυφθεί­σες συναντήσεις…

Μήπως δεν είχε την σχεδόν …επισημοποιημέ­νη στήριξη των ΗΠΑ και της ΕΟΚ το πραξικό­πημα του Σεπτεμβρίου 1980, που εγκαθίδρυ­σε στην Τουρκία τη θηριώδη χούντα του «Θα­τσεριστή με τανκς» στρατηγού Εβρέν, ο οποίος πρόλαβε μέχρι το τέλος του έτους εκείνου να φυλακίσει 30.000 ανθρώπους για πολιτικούς λόγους, έχοντας ήδη κάνει τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις στοιχείο «καθημερινότητας», στον «καθαγιασμένο» αγώνα εναντίον της Αρι­στεράς, των Κούρδων, των συνδικάτων;

Μία μόνον υπόμνηση: Στο βιβλίο του Το πραξικόπημα των στρατηγών στην Τουρκία, ο γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος Μεχμέντ Αλί Μπιράντ αποκάλυψε τα εξής ενδιαφέρο­ντα, επικαλούμενος προσωπικό αρχείο-ημε­ρολόγιο του Εβρέν: Οι αρχηγοί των Όπλων στην Τουρκία συζήτησαν για πρώτη φορά το ενδεχόμενο ενός πραξικοπήματος στις 13 Δε­κεμβρίου 1979, ευθύς μόλις ο Γενικός Επιτε­λάρχης επέστρεψε από την έδρα του ΝΑΤΟ, όπου έλαβε …χρήσιμες συμβουλές.

Έπειτα από την 8η Ιανουαρίου 1980, το ΝΑ­ΤΟ ενθάρρυνε ανεπιφύλακτα των Εβρέν. Τι συνέβη, τότε; Οι ΗΠΑ «εισέπραξαν» μια δι­πλή άρνηση του Ντεμιρέλ. Ο Τούρκος ηγέτης αρνήθηκε να φιλοξενήσει στη χώρα την υπό συγκρότηση Δύναμη Ταχείας Επέμβασης της Ατλαντικής Συμμαχίας. Έδειξε επίσης απρο­θυμία να άρει το βέτο για την επανένταξη της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, όπως επιθυμούσε η Ουάσιγκτον.

«Τα χρόνια πέρασαν», θα πει κάποιος. Αν μη τι άλλο τώρα η «πολιτισμένη Δύση» απεχθά­νεται τη θανατική ποινή, εξαιρουμένης -βεβαί­ως, βεβαίως- της εφαρμογής της στις ΗΠΑ, όπου έχουν εκτελεστεί άνθρωποι μολονότι τους απάλλασσαν εξετάσεις DNA ή και βαλ­λιστικές εκθέσεις της αστυνομίας! Το πόσο «ενοχλείται» η «πολιτισμένη Δύση» από την εφαρμογή της θανατικής ποινής και κατά πόσο αποδεικνύει εμπράκτως αυτήν της την «ενό­χληση», εξαρτάται από τις εμπορικές, οικονο­μικές και πολιτικές σχέσεις με τις αντίστοιχες χώρες. Γνωστό αυτό.

Να μην επαναφέρει ο Ερντογάν τη θανατική ποινή, ζητούν -και πολύ σωστά- άπαντες, τώ­ρα. Το ζητά και ο ΟΗΕ. Εμείς όμως θυμόμα­στε τον Μπαν Κι Μουν να δηλώνει για τον απαγχονισμό του Σαντάμ Χουσεΐν πώς ήταν αναφαίρετο δικαίωμα των ιρακινών αρχών (εμπράκτως των δυνάμεων κατοχής) να τον εκτελέσουν. Χάρηκαν, φυσικά, για την εκτέ­λεση Λονδίνο και Ουάσιγκτον. Απλώς τότε ο Μπους παρατήρησε ότι οι δήμιοι του Σαντάμ θα έπρεπε να του είχαν επιτρέψει να πεθάνει «αξιοπρεπέστερα».

Διάβολε, δεν πέρασε καν μια δεκαετία από τό­τε…. Αλλά τώρα, τώρα που δήμιος απειλεί να γίνει το καθεστώς Ερντογάν και όχι «ημέτερες δυνάμεις», όλοι οι διεθνείς υποκριτές καμώ­νονται τους εχθρούς της θανατικής ποινής… Υποκρισία τόσο χονδροειδής, ώστε καταντά αηδιαστική.

© Some rights reserved 2018 - ΠΡΙΝ Παλιά μορφή και προηγούμενα άρθρα