Log in

Registration

Home » Η Τελευταια Λεξη

Μια τελευταία λέξη…

του Θανάση Σκαμνάκη

Αυτή είναι η πραγματικά τελευταία λέξη! Η στήλη ξεκίνησε μαζί με την εφημερίδα. Ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα τράβαγε τόσα χρόνια. Κοντά 30. Όπως και δεν μπορούσα να διανοηθώ την πορεία της προσπάθειάς μας που ξεκινούσε τότε και βάδιζε σε τόσο άγνωστα και αφιλόξενα εδάφη μιας σκληρής εποχής. Σε όλα αυτά τα…
Read more »

«Αετόπουλο, μαχήτρια, αξιωματικός του ΔΣΕ στη Ρούμελη»

του Θανάση Σκαμνάκη

«Πρό πάντων μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν/ ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου…»

Ο στίχος του Καβάφη είναι υπόδειξη του σ. Μανώλη Φραντσεσκάκη, ο οποίος είναι που μου εμπιστεύτηκε ένα πολύτιμο βιβλίο. Γράψε γι’ αυτό, και πες πως δεν ήταν ένα όνειρο, μια αυταπάτη όσα έζησαν ετούτοι οι άνθρωποι, κι…
Read more »

Για μια δική μας Ιστανμπούλ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ

 

Μπορείς να το χαρακτηρίσεις αριστούργημα! Δεν ξέρω πόσες φορές διαβάζοντας ένα βιβλίο ένοιωσα αυτή τη σχέση μαζί του. Πρόκειται για το μυθιστόρημα του Τούρκου συγγραφέα Μπουρχάν Σονμέζ Ιστανμπούλ, Ιστανμπούλ (σε εξαιρετική μετάφραση από τα τουρκικά, Θάνου Ζαραγκάλη, εκδ. Καστανιώτη). Αφηγείται δέκα ημέρες, που δεν μπορούν να προσδιοριστούν, καθώς εκεί δεν ξημερώνει και…
Read more »

Πρόσωπα και γεγονότα που δεν είναι γενναία…!

του Θανάση Σκαμνάκη

Τα γεγονότα δεν έχουν πόζα για φωτογραφία. Ούτε οι άνθρωποι που τα δημιουργούν. Μπορεί οι φωτογραφίες να έρχονται μετά. Τα γεγονότα και οι άνθρωποι που τα δημιουργούν υπάρχουν, απλώς. Δεν κάνουν βέβαια σα να ξεφλουδίζουν πορτοκάλι ή να ανταλλάσσουν πειράγματα στο καφενείο, ιδρώνουν και σκέφτονται, αλλά και δεν ζουν για να απαθανατίσουν…
Read more »

Η ζωτικής σημασίας πυξίδα

του Θανάση Σκαμνάκη

Το προηγούμενο σημείωμα έμπλεκε με τον Μπωντλαίρ και το ιδανικό. Ημέρες που είναι, του εκατόχρονου «Οκτώβρη», και του Νοέμβρη από τη δική μας έφοδο στον μικρό μας ουρανό, τα ερωτήματα φρεσκάρονται. Οι ήττες εκτόπισαν τα ιδανικά; Τώρα διαβιούν στο παρελθόν ή στη φαντασία; Η γενιά μας, έκανε μια θυελλώδη θητεία στην υπηρεσία…
Read more »

Ποιά είναι η αληθινή;

του Θανάση Σκαμνάκη

Μια ιστορία του Μπωντλαίρ για το Παρίσι (Η μελαγχολία του Παρισιού, εκδ. Ερατώ) με ορατές (και κάποιες αόρατες) προεκτάσεις. Τίτλος: «Ποιά είναι η αληθινή;». «Γνώρισα κάποια Μπενεντίκτα, που σκορπούσε σ’ όλη την ατμόσφαιρα το ιδανικό, και που τα μάτια της μετέδιδαν ολόγυρα την επιθυμία για μεγαλείο, για ομορφιά, για δόξα, για κάθε…
Read more »

Χαιρετώντας μια παρέλαση που προσπέρασε

του Θανάση Σκαμνάκη

Πρόκειται για μια πολύ σπουδαία και παλιά ταινία, του 1950, που θεωρείται πλέον κλασική, «Η λεωφόρος της Δύσης». Την είχε σκηνοθετήσει ο Μπίλι Γουάιλντερ. (Προς το τέλος της ζωής του, είχε περάσει τα 90, κάποιος δημοσιογράφος τον ρώτησε ποια ήταν η καλύτερη ταινία του: «Το θωρηκτό Ποτέμκιν», απάντησε. Μικρή παύση. Μόνο που…
Read more »

Ένα ξένο σχόλιο για οικεία αισθήματα

 

«Στον τοίχο του σπιτιού μας ήταν κρεμασμένο ένα χαλί που απεικόνιζε ένα ελάφι. Μια μέρα ο πατέρας ρώτησε: Μπορείς να αγαπήσεις ένα πραγματικό ελάφι όσο αγαπάς αυτό εδώ; […] Ο πατέρας […] αφηγήθηκε την ιστορία ενός θλιμμένου νέου της Ιστανμπούλ. Ο θλιμμένος αυτός νεαρός είδε την εικόνα μιας γυναίκας και την ερωτεύτηκε, νύχτα μέρα…
Read more »

© Some rights reserved 2018 - ΠΡΙΝ Παλιά μορφή και προηγούμενα άρθρα