Log in

Registration

Home » Η Τελευταια Λεξη

Πρόσωπα και γεγονότα που δεν είναι γενναία…!

του Θανάση Σκαμνάκη

Τα γεγονότα δεν έχουν πόζα για φωτογραφία. Ούτε οι άνθρωποι που τα δημιουργούν. Μπορεί οι φωτογραφίες να έρχονται μετά. Τα γεγονότα και οι άνθρωποι που τα δημιουργούν υπάρχουν, απλώς. Δεν κάνουν βέβαια σα να ξεφλουδίζουν πορτοκάλι ή να ανταλλάσσουν πειράγματα στο καφενείο, ιδρώνουν και σκέφτονται, αλλά και δεν ζουν για να απαθανατίσουν…
Read more »

Η ζωτικής σημασίας πυξίδα

του Θανάση Σκαμνάκη

Το προηγούμενο σημείωμα έμπλεκε με τον Μπωντλαίρ και το ιδανικό. Ημέρες που είναι, του εκατόχρονου «Οκτώβρη», και του Νοέμβρη από τη δική μας έφοδο στον μικρό μας ουρανό, τα ερωτήματα φρεσκάρονται. Οι ήττες εκτόπισαν τα ιδανικά; Τώρα διαβιούν στο παρελθόν ή στη φαντασία; Η γενιά μας, έκανε μια θυελλώδη θητεία στην υπηρεσία…
Read more »

Ποιά είναι η αληθινή;

του Θανάση Σκαμνάκη

Μια ιστορία του Μπωντλαίρ για το Παρίσι (Η μελαγχολία του Παρισιού, εκδ. Ερατώ) με ορατές (και κάποιες αόρατες) προεκτάσεις. Τίτλος: «Ποιά είναι η αληθινή;». «Γνώρισα κάποια Μπενεντίκτα, που σκορπούσε σ’ όλη την ατμόσφαιρα το ιδανικό, και που τα μάτια της μετέδιδαν ολόγυρα την επιθυμία για μεγαλείο, για ομορφιά, για δόξα, για κάθε…
Read more »

Χαιρετώντας μια παρέλαση που προσπέρασε

του Θανάση Σκαμνάκη

Πρόκειται για μια πολύ σπουδαία και παλιά ταινία, του 1950, που θεωρείται πλέον κλασική, «Η λεωφόρος της Δύσης». Την είχε σκηνοθετήσει ο Μπίλι Γουάιλντερ. (Προς το τέλος της ζωής του, είχε περάσει τα 90, κάποιος δημοσιογράφος τον ρώτησε ποια ήταν η καλύτερη ταινία του: «Το θωρηκτό Ποτέμκιν», απάντησε. Μικρή παύση. Μόνο που…
Read more »

Ένα ξένο σχόλιο για οικεία αισθήματα

 

«Στον τοίχο του σπιτιού μας ήταν κρεμασμένο ένα χαλί που απεικόνιζε ένα ελάφι. Μια μέρα ο πατέρας ρώτησε: Μπορείς να αγαπήσεις ένα πραγματικό ελάφι όσο αγαπάς αυτό εδώ; […] Ο πατέρας […] αφηγήθηκε την ιστορία ενός θλιμμένου νέου της Ιστανμπούλ. Ο θλιμμένος αυτός νεαρός είδε την εικόνα μιας γυναίκας και την ερωτεύτηκε, νύχτα μέρα…
Read more »

Μια περίληψη του κόσμου

του Θανάση Σκαμνάκη

Το νησί Ναούρου, 21.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και 10.000 κατοίκων, βρίσκεται στη μέση του Ειρηνικού ωκεανού, 3.000 χιλιόμετρα μακρυά από την κοντινότερη κατοικημένη στεριά. Το κοραλλιογενές σύμπλεγμα χρησιμοποιούσαν επί χιλιάδες χρόνια τα πουλιά για ανεφοδιασμό, αφήνοντας εκεί τα περιττώματά τους πάνω στα οποία προστέθηκε χώμα, δημιουργώντας ένα εύφορο νησί με πυκνά δάση, το…
Read more »

Η διάρκεια της νηνεμίας

του Θανάση Σκαμνάκη

Φαίνεται πως καμιά απάντηση δεν είναι αρκετή και δεν είναι μια για πάντα. Επειδή το ναι ή το όχι είναι προϋπόθεση αλλά δεν είναι ορισμός. Χρειάζονται πολλά ακόμα για να βρίσκουμε κάθε φορά την άκρη στους διχαλωτούς δρόμους και τις περίπλοκες διαδρομές της ζωής μας. Εντυπωσιαζόμουν πάντα από τη βεβαιότητα κάποιων αποφασισμένων….
Read more »

Στο αίνιγμα της Σφίγγας

του Θανάση Σκαμνάκη

Γιατί δεν είναι το παρόν που μας στοιχειώνει, αλλά το παρελθόν που πέφτει βαρύ πάνω στα βλέφαρα, στους ώμους, στα κεφάλια μας. Διανύσαμε τόσες αποστάσεις. Στο ταξίδι, από εκεί πέρασε κι ο Οδυσσέας κι όλοι εκείνοι που τον μιμήθηκαν μετά, συναντηθήκαμε με θηρία του βυθού και θεϊκές μορφές που καταπίνανε τους ναυαγούς,…
Read more »

© Some rights reserved 2017 - ΠΡΙΝ Παλιά μορφή και προηγούμενα άρθρα